Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
I wonder if I've been changed in the night? Let me think. Was I the same when I got up this morning? I almost think I can remember feeling a little different. But if I'm not the same, the next question is 'Who in the world am I?' Ah, that's the great puzzle!

16 Οκτ 2009

Two Lovers



Χθες βράδυ πήγα στην προβολή της ταινίας «Two Lovers» (την τελευταία ταινία του Joaquin Phoenix πριν αποφασίσει να παρατήσει την καρίερα του ως ηθοποιός για να γίνει ο χειρότερος ράπερ της εποχής του). Η όλη πλοκή αφορούσε ένα εξορισμού προβληματικό τρίγωνο. Για ένα άντρα που αποζητούσε τη σωτηρία από τον ίδιο του τον εαυτό στα πρόσωπα δύο διαφορετικών γυναικών. Η ταινία ήταν πολύ ενδιαφέρον, χωρίς ιδιαίτερες εντάσεις αλλά με μια διάχυτη αγωνία για επιβίωση.

Και αυτό ( surprise surprise) με έκανε να αναλογιστώ την ανικανότητα μας σαν άνθρωποι να ξεδιαλύνουμε τις ίδιες μας τις ζωές, να επιλέγουμε ανθρώπους και καταστάσεις χρηστές για μας, μέσα από τις οποίες να μπορούμε σταλήθεια να επικοινωνούμε, να δημιουργούμε και να πέρνουμε θετική ενέργεια. Γενικά ως άνθρωποι τέινουμε να μαζεύουμε γύρω μας ανθρώπους τους οποίους αδυνατούμε να αξιοποιήσουμε και ως αποτέλεσμα το μόνο που καταφέρνουμε είναι να καταλήγουμε να γκρινιάζουμε για τον κοινωνικό μας περίγυρω, για τους φίλους μας, ακόμα και για τον ίδιο τον άνθρωπο που έχουμε επιλέξει ως σύντροφό μας και να νιώθουμε κουρασμένοι απ’ αύτους και κατεπέκταση κουρασμένοι από τους ίδιους μας τους εαυτούς. Άρα καταλήγουμε να δημιουργούμε «άχρηστες» σχέσεις και να γινόμαστε «άχρηστοι» για αυτούς που μας περιβάλλουν ( άχρηστοι με την έννοια του μη χρήσιμοι, του αναξιοποίητοι).

Σύμφωνα με μια κοινωνική έρευνα έχει αποδεικτεί πως είμαστε εκ φύσεως εξοπλισμένοι με το ένστικτο της επιλογής, αλλά αδυνατούμε να το χρησιμοποιήσουμε επηρεαζόμενοι από επιβεβλημένα πρότυπα lifestyle όπως οι τηλεοπτικές φιλίες που προβάλλονται μέσα από διάφορες σειρές. Προσπαθούμε να εξομοιωθούμε σ’ένα πρότυπο που καταρρίπτει καταρχήν την προσωπική έκφραση. Δίνουμε βάση και αναζητούμε να περιβαλλόμαστε από φαινομενικά όμορφους ανθρώπους, με επιτιδευμένη διάθεση τρέλλας, που συχνάζουν σε συγκεκριμένα μέρη, ντύνονται με συγκεκριμένο τρόπο και υιοθετούν συγκεκριμένα μοτίβα συμπεριφοράς. Ακόμα και οι ίδιοι υιοθετούμε personas γιατί μας βολεύει να φιλτράρουμε τον χαρακτήρα μας μέσα από συγκεκριμένες προσδοκίες. Όμως όλα αυτά οδηγούν μόνο σε μια κατάληξη: την έλλειψη προσωπικής έκφρασης.

Δεν αφουγκραζόμαστε τις πραγματικές μας ανάγκες, ούτε προσπαθούμε να τις επικοινωνήσουμε και να ευαισθητοποιηθούμε στις ανάγκες των γύρω μας. Και αν δεν επικοινωνούμε πως μπορούμε να συνεννοηθούμε και να αλληλομεταδώσουμε θετική ενέργεια. Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε πραγματικά ποιοι είμαστε και ποιοι είναι οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν και να άρα να αξιολογήσουμε με ποιούς μπορούμε σταλήθεια να δημιουργήσουμε δεσμούς γιατί μοιραζόμαστε μια κοινή ανάγκη/ πραγματικότητα/ αλήθεια...και να αφήσουμε τους υπόλοιπους ελεύθερους να ανακαλύψουν την δική τους διάσταση. Και ακόμα πιο δύσκολα να ξεδιαλύνουμε από όλο αυτό το κοινωνικό σύνολο τους πιο κοντινούς μας φίλους, αυτούς που μπορεί να μας συντροφεύσουν μέχρι και διαβίου. Και τέλος τέλος να καταφέρουμε να επιλέξουμε τον άνθρωπο που θα μας συντροφεύσει για την υπόλοιπη μας ζωή (ει δυνατόν) και που προσωπικά πιστεύω πως είναι η πιο δύσκολη επιλογή που καλούμαστε να κάνουμε;

Μα το μέγιστο μάθημα που μας προσφέρει αυτή η επιλογή πιστεύω είναι να μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε πότε μια από όλες τις προαναφερόμενες σχέσεις έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της και πότε πρέπει να αφήσουμε τον άλλο άνθρωπο ελεύθερο να φύγει για να μπορεί να προσφέρει αλλού. « Με τα χέρια ανοικτά κυνηγάω διαρκώς την χαρά και όταν έρθει η στιγμή την αφήνω να φύγει κι αυτή για να μην βαρεθεί» ( Θηβαίος)

1 σχόλιο:

urbanweekly είπε...

Πολύ ωραίο κείμενο, με αφορμή μια σπουδαία "μικρή" ταινία... Την είδα και εγώ πρόσφατα και έγραψα και εγώ κάτι. Καλώς σε βρήκα, θα σε διαβάσω περισσότερο σύντομα..