Πρωινή Κίνηση...

Κάνω μια δημόσια έκληση σε όλους τους Κύπριους οδηγούς που ξεκινάνε καθημερινά να πάνε στην δουλεία τους,ΞΥΠΝΑΤΕ! Μα το Θεό καλοί μου άνθρωποι, πριν βγήτε στους δρόμους βεβαιωθήτε ότι έχει ανοίξει το μάτι, έχετε ξεπλήνει τις τσίπλες και είστε σε κατάσταση εγρήγορσης. Δεν κάνουμε δέκα ώρες να πάρουμε μια δεξιά στροφή μάνδαμ, γιατί περιμένουν κιάλλοι άμοιροι άνθρωποι αποπίσω. Και συ κύριος παρακολουθούμε και λίγο το φανάρι όχι μόνο το τι παίζει από γυναικείο πληθυσμό στα διπλανά αυτοκίνητα, το ξέρω ότι περνάτε μια κρίση, ότι δεν σας εκφράζει η γυναίκα σας, ότι η γκόμενα σας κάνει νερά αλλά τι φταίω και γω η κακόμοιρη που απλά θέλω να φτάσω στην δουλεία μου στην ώρα μου.

Γιανα μην πάρω στο στόμα μου κάτι άλλες κομπλεξικές καταστάσεις που την βρίσκουν κυριολεκτικά με το να βλέπουν ουρές εκνευρισμένων οδηγών να τους βρίζουν γιατί αρνούνται να τρέξουν πάνω από 100 χιλιόμετρα στην ταχεία λωρίδα του αυτοκινητόδρομου!

Έγω προτείνω να κάνουμε δύο ώρες άφιξης στον χώρο εργασίας για αυτούς που έχουν την θέληση και την ικανότητα οδηγητική και σωματικοπνευματική ικανότητα να φτάνουν στην δουλεία τους κοντά στις οκτώ και αυτούς που θα φτάνουν μετά! Εξορία στους αργοσχολούς και ανίκανους από τους δρόμους το πρωί!

Υ.Σ.: Δεν επιθυμώ να προσβάλω κανένα με παραπάνω γραφόμενα απλά κάπου έπρεπε να πώ και γω τον πόνο μου, η Αλίκη!

Παιδικές ιστορίες

Την Παρασκευή το βράδυ καθώς επέστρεφα από την πραγματικά υπέροχη παράσταση του Δον Κιχώτη με τον Κιμούλη και τον Πιατά στο Παττίχειο Αμφιθέατρο σκεφτόμουνα πως ενώ υπάρχουν υπέροχα παιδικά παραμύθια τα παιδιά σ'αυτό το νησί μεγαλώνουν μόνο τις ιστορίες σαν της χιονάτης, της σταχτοπούτας, της μικρής γοργόνας κλπ που τώρα τελευταία προβαλλονται και στην τηλεόραση κάθε Κυριακή σαν Barbie personas. Κι όμως πιστεύω ότι υπάρχουν υπέροχες ιστορίες που θα μπορούσαν να διδάξουν πολύ περισσότερα πράγματα στα παιδιά, ειδικά άμα κάποιος έβρισκε λίγο καιρό από τον χρόνο του να τους τις διαβάσει. Εν παραδείγματι ο Δον Κιχώτης, ο Μικρός Πρίγκιπας, η Αλίκη στην Χώρα τω Θαυμάτων, ο Μοντε Κρίστο και τόσες άλλες ιστορίες που θα μπορούσαν να δώσουν πολύ περισσότερο υλικό στα παιδιά, θα τους δίδασκαν την σπουδαιότητα του να ονειρεύεσαι ακόμα και όταν οι άλλοι δεν μπορούν να καταλάβουν το μεγαλειώδες κόσμο της φαντασίας σου. Την αξία της επίγνωση. Την ευτυχία του να μάχεσαι για ένα ευγενή σκοπό.

Ίσως τότε η επόμενη γενιά να κατάφερνε να γίνει λίγο πιο καλύτερη από τη δική μας, λίγο πιο ανθρώπινη...

ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙΑ!

Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα και παγωνιά

στα πόδια μας ζεστή μια θερμοφόρα

κόκκινη κουβέρτα και παλιά περιοδικά

και στο γραμμόφωνο ο δίσκος που μ'αρέσει

όλα έχουν τελειώσει και είναι αργά

στην πολυθρόνα και για τους δυο μας έχει θέση

                   κλείσε τις κουρτίνες και πάρε με αγκαλιά!

 Εσείς πώς θα περάσετε τη δεύτερη βροχερή μέρα του Σεπτέμβρη;

Στην χώρα τών θαυμάτων

Όταν είχα συναντήσει την Βασίλισσα μεταξύ άλλων μου είχε πει:



"Take care of the sense, and the sounds will take care of themselves."

Άμα όλοι οι άνθρωποί αποφάσιζαν να ακολουθήσουν αυτό το παράδειγμα ίσως αυτή η χώρα τών θαυμάτων να έβρισκε μια διέξοδο από την εικονική πραγματικότητα στην οποία ζούμε και να μοιάζε επιτέλους λίγο πιο αληθινή. Τι κι αν είμαστε ελλειπείς σαν όντα, πνιγμένοι στην ανασφάλεια  και καταδικασμένοι στην τρισδιάστατη πραγματικότητα του μυαλού μας και στον προσωπικό μας μικρόκοσμο. Αν αγαπήσουμε τα λάθη μας, αν κατανοήσουμε τις αδυναμίες μας, αν κοιτάξουμε τον αλλό ειλικρινά μέσα στα μάτια γδυμένοι από το κοινωνικό μας Image τότε ίσως γίνουμε όλοι πραγματικά πιο όμορφοι.

Ίσως τόσο όμορφοι όσο μια ομάδα 6 ανθρώπων που τολμά να αντικρύσει τους σκληρούς θεατές των μόνο με την αλήθεια τους  και το πάθος τους και να κερδίσει τις πλείστες εντυπώσεις. Ή ακόμα όσο μια παλιά παρέα που όσο και καιρό και να κάνεις να την δεις παραμένει το ίδιο αληθινή. 

Οι Κυριακες μπορούν τελικά να είναι όμορφες  

Παρασκευοσαββατοκυρίακο!

Its Friday!

Ξεπερνώ το γεγονός ότι έχασα δύο υπέροχες παραστάσεις χορόύ μες την εβδομάδα γιατί δεν έβρισκα εισητήρια και προσβλέπω σ'ένα υπέροχο Παρασκευοσαββατοκυρίακο.

Σαν εναλλακτική πρόταση προτείνω τη θεατρική παράσταση που ανεβάζει η θεατρική ομάδα του Δικηγορικού Συλλόγου Λευκωσίας επ' ονόματι " Obiter Dicta" ( οι γνωρίζοντες τον όρο ίσως το βρούν κάπως σαρκαστικά πετυχημένο τον όρο - για τους λοιπούς είναι μια καθιερωμένη συνήθεια του δικαστή, να σχολιαζεί παρεμφερεί θέματα με την υπόθεση που εξετάζει στην απόφασή του, παρόλο που αφορούν άμεσα το θέμα προς εκδίκαση.)

Για τις εξελίξεις του πσκ συντονιστείται την δευτέρα.

Καλό Παρασκευοσαββατοκυρίακο!

Εις αναμονή...

Κανονικά έτσι όπως έχω καταντήσει αυτές τις μέρες να κοιμάμαι με το Time Out αγκαλιά, θα πρεπέ να είχα γεμίσει  τουλάχιστο 2-3 σελίδες με τα πράγματα που ευελπιστώ να προλάβω να κάνω αυτό το μήνα και για το πόσο ενθουσιασμένη νιώθω μ'αυτό το νησάκι που σφήζει γι' ακόμα ένα μήνα με μουσική, θέατρα, παραστάσεις χορού, εναλλακτικό κινηματογράφο και δεν ξέρω και γω τι άλλο. Όμως υπάρχει κάτι που με ενθουσιάζει περισσότερο από αυτά: είναι ο ερχομός της κολλητής μου, της παιδικής μου φιλενάδας στο νησί για επίσκεψη.

Η Ε. είναι μια αδελφή ψυχή γιαμένα. Ένας από τους λίγους ανθρώπους με τους οποίους επικοινωνώ ακόμα και μέσω της σιωπής. Παρόλο που μας χωρίζουν πολλά χιλιόμετρα πλέον, η σύνδεση παραμένει ( ας είν καλά και η τεχνολογία που βοηθά), και δεν είναι πάντα ότι μιλάμε για τα προβλήματα μας, δεν χρειάζεται. Απλά και μόνο το άκουσμα της φωνής της μου ανεβάζει την διάθεση. Μου θυμίζει ότι υπάρχουν διασκορπισμένοι σ'αυτό τον κόσμο ορισμένοι άνθρωποι, με τους οποίους η άμεση επαφή δεν είναι αναγκαία. Όσο μακριά και αν είμαστε, επικοινωνούμε, συνδεόμαστε, είμαστε φίλοι.

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που νίωθω απλά τυχερός άνθρωπος.

Υ.Σ.: Συνάντησα τυχαία τον Χ. στην πόλη. Ένιωσα 18 ξανά και ήταν πολύ όμορφο συνάισθημα. 

Υ.Σ.: Κάποιος της προάλλες με αποκάλεσε "φιλόμουση" ( το χω παρακάνει με το Time Out, το ξέρω) μα ήταν το πιο όμορφο κομπλιμέντο που άκουσα εδώ και καιρό.

Συνεχίζοντας την αναζήτηση της ευτυχίας

"Happiness is a natural high, and it’s healthy and wonderful for both body and soul. But, like any intoxicant, be it alcohol or drugs, it comes to an end as the body builds up tolerance. Or as circumstances change in the rough-and-tumble of reality. Happiness then becomes an addiction. And we become happiness junkies in search of the next fix, destined to suffer, to seek out a dealer who can keep us high, often trapped in a constant state of unhappiness while searching for the illusory Happy Ever After."

Απόσπασμα από το blog "Synthetic Hapiness"