Σε αναζήτηση της ευτυχίας

Η πρώτη εβδομάδα του Σεμπτέμβρη κύλησε βασανιστικά αργά, επιστροφή στην πεζή πραγματικότητα, επιστροφή στην μιζέρια της κλεισούρας, στο καταθληπτικό φώς των φλορέντζων και στα εξαντλητικά ωραρία. Δεν είχα όρεξη για τίποτα αυτή την εβδομάδα, νοητά απόρριπτα κάθε δραστηριότητα που μπορούσα να σκεφτώ γιατι δεν μου φαινόταν αρκετα συναρπαστική ή ενδιαφέρον (μόνο Heroes παρακολουθούσα μεταμανίας). Στην πραγματικότητα όμως ήξερα πως το πρόβλημα ήταν αλλού, ήταν ο εαυτός μου που ξαφνικά δεν μου φαινόταν συναρπαστικός και ενδιαφέρον.

Το μυαλό όμως, όπως πάντα σ’ αυτές τις φάσεις, δούλευε ασταμάτητα. Και χθες μεταξύ σοβαρού κι αστείου προέκυψε μια πολύ όμορφη συζήτηση στο γραφείο για το «τι είναι ευτυχία». Σαφέστατα είναι μια κατάσταση του μυαλού, κάτι που πρέπει να πηγάζει από μέσα σου, τουλάχιστον για να μπορεί ο καθένας να την αντιληθφεί. Όμως ποια είναι τα υλικά που μας προκαλούν αυτη την κατάσταση.


Ο Φάμελος τραγουδάει πως «η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να’ ρθει» και η Αρβανιτάκη (η οποία εμφανίζεται απόψε στο Αμφιθέατρο Μακαρείου με Ασλανίδου) λέει ότι «εγώ το μέλλον νοσταλγώ». Άρα η ευτυχία έγγυται στην ελπίδα ότι θαρθουν καλύτερα πράγματα, πιο όμορφα, που να σε εκφράζουν και να σε γεμίζουν καλύτερα. Αλλά όπως η πείνα και ο ύπνος, έτσι και οι υπόλοιπες ανάγκες μας σαν άνθρωποι απαιτούν αμεσότερες λύσεις από αυτές. Απαίτούν χειροπιαστά πράγματα και πρακτικες απαντήσεις. Άρα όσο και να προσδοκούμε σ’ ένα καλύτερο μέλλον, το παρόν δεν παύει από το να μην μας καλύπτει.


Άρα που άλλου μπορούμε να στραφούμε; Αν αφουγκραστούμε τους U2 θα μας έλεγαν πως “What you don’t have, you don’t need it now. What you don’t know you can feel it somehow”. Ή σε πιο ελληνικό στοίχο από Ονειράμα « Ότι δεν έχεις είναι αυτό που δεν χρειάζεσαι». Άρα με λίγα λόγια η αυτάρκια φέρνει την ευτυχία. Δεν μπορώ να διαφωνήσω μ’ αυτό όντως το να ικανοποιήσε με αυτά που έχεις μπορεί όντως να οδηγήσει στην ευτυχία, και προσωπικά πιστεύω ότι είναι ένα καλό μονοπάτι. Ούτως η άλλως η ευτυχία, όπως και όλα τα υπόλοιπα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι ανάγκη να ‘ναι περίπλοκη, αντίθετα επιβάλλεται σαν ανθρώπινη αναγκή να είναι χειποπιαστή, άμεση, πρακτική μα κυρίως ικανοποιητική. Και εδώ είναι που ξανακολλάω.


Τι γίνεται όταν δεν έχεις αυτά που χρειάζεσαι για να ικανοποιήσεις αυτή την ανάγκη σου; Στην τελική και το πιο απλό φαγητό χωρίς αλατοπίπερο, δεν έχει νοστιμάδα. Και εκέι νομίζω έγγυται το πρόβλημα: στην συνταγη. Στο να βρείς τα κατάλληλα υλικά που θα ευφραίνουν τον δικό σου ουρανίσκο, να φτιάχνουν την δική σου νοστιμάδα. Και όπως μου έγραψε κάποτε ένας παιδικός φίλος, ο Χ., « Πρέπει να ρισκάρεις! Το να ξέρεις σε κάνει Θεό (ύβρις άρα), το να ρισκάρεις άνθρωπό – άμα δεν κάνεις ούτε το ένα, ούτε τ’ άλλο σε κάνει υπάνθρωπό».


Και μετά από όλη αυτή την ανάλυση της ευτυχίας, κάπου ξαναβρίκα την δική μου χαμένη ελπίδα για να ξαναπροσπαθήσω. Ποιός ξέρει στην μαγειρική δεν τα πάω κι άσχημα, οπότε γιατί να μην τα καταφέρω καλύτερα και με τη συνταγή της προσωπικής ευτυχίας μου ( παρεπιμπτώντος το σκ θα ξαναδώ το «Pursuit of Happiness», ακόμα λίγη έμπνευση δεν βλάπτει). Άπλα θα συνεχίσω να δοκιμάζω μέχρι να βρω τα τέλεια υλικά!

 Και κάτι τελευταίο, σε αναφορά της προηγούμενης ανάρτησης, το τελευταίο υλικό της ευτυχίας (το μυστικό της γιαγιάς τύπου), είναι πώς δεν πρέπει ποτέ να αφήνεις την όποια καταστάση να καταντήσει βαρετή ή ανούσια. Να διατηρείς καταστάσεις ενώ αυτές καθ’ αυτές έχουν λήξει. Η ευτυχία είναι μια κατάσταση του μυαλού και ώς τέτοια πρέπει να διατηρεί το ενδιαφέρον μας. Άλλωστε ποιός δεν συμφωνεί πώς το ξαναζεσταμένο φαγητό πάντα χάνει από την γεύση του.

Ευτυχία

Με τα χέρια ανοικτά κυνηγάω διαρκως την χαρά 

κι όταν έρθει στιγμή την αφήνω ναφύγει κι' αυτή 

για να μην βαρεθεί

Summer in Cyprus

Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού έληξε με τον πιο κατάλληλο τρόπο. Με mojito την Παρασκευή το βράδυ στην όμορφη αυλή του Hamam, με απογευματινές μπύρες το Σάββατο στο Άμμος, όπου έλαβε μέρος η φιλανθρωπική εκδήλωση του «Κάνε Μια Ευχή» με τίτλο «Footprints on the sand» και στη συνέχεια με νυκτερινή σαββατιάτικη έξοδο με καλούς φίλους στην πόλη.

Βέβαια δεν μπόρεσα να καταπολεμήσω μια μελαγχολική διάθεση για το τέλος ενός πολύ όμορφου καλοκαιριού. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι η Κύπρος με ξάφνιασε ευχάριστα φέτος. Η ενέργεια του νησιού έχει γίνει πολύ όμορφη, ο αέρας μυρίζει πλέον καινούργιος. Δειλά αλλά αποφασιστικά αποκτούμε ένα καινούργιο χαρακτήρα με πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως το 4^ο φεστιβάλ έθνικ και την αναβίωση των δήμων της Λευκωσίας τις εναλλακτικές παραστάσεις όπως το φεστιβάλ χορού που οργανώθηκε στην Λεμεσό και οι προβολές του φεστιβάλ πειραματικού κινηματογράφου με ονομασία "videodance"∙ τα φεστιβάλ jazz, rock και reggae στον Πωμό και τόσα άλλα.  Ένιωσα πως γίνετε μια συνειδητή προσπάθεια για να αγκαλιάσουμε όλα τα γούστα και για να δημιουργηθούν προτάσεις για τον καθένα μας. Το κυριότερο όμως είναι ότι μέσα από το όλο αυτό εγχείρημα δημιουργούνται καλοί λόγοι να επισκεφτείς υπέροχες περιοχές της Κύπρου που μέχρι τώρα έμεναν ανεκμετάλλευτες.

Πραγματικά το ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα αυτό το καλοκαίρι! 

Υπάρχει κάτι μαγικό στο να ανοίγεις το ραδιόφωνό σου το πρωί και να πέφτεις κατευθείαν σ’ένα τραγουδάκι από τα παλιά.


Είναι ένα αίσθημα οικειότητας, ένας άλλος παλιός γνώριμος που σε καλημερίζει με το πιο γλυκό τρόπο. Ένας παλιός φίλος που έχει τόσα πολλά να σου θυμίζει και καμιά φοράίσως να έχει και κάτι να σου πει για το μέλλον. Η σύνδεση σου μαζί του είναι άμεση και καθώς τελειώνει το τραγούδι αυτό σου αφήνει μια γλυκιά γεύση αισιοδοξίας ότι τα καλύτερα έρχονται.

«Εγώ το μέλλον νοσταλγώ.»

"Δεν θέλω ο εαυτός μου να'ναι τόπος δικός μου 

Ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν θα'ταν αγέννητη η γη"

                                     Πατρίδα, Αλκίνοος Ιωαννίδης

Φλασιά:

Τις προάλλες διάβαζα για μια επιστημονική έρευνα για την επίδραση που έχουν οι φερεμόνες στον τρόπο που κοινωνικοποιούμαστε. Έλεγε πως οι άνθρωποι επιλέγουν συντρόφους που έχουν διαφορετική φυσική μυρωδιά από την δική τους, γιατί διαφορετική μυρωδιά ίσον διαφορετικό ανισοποιητικό σύστημα. Άρα ο συνδιασμός δύο διαφορετικών ανισοποιητικών συστημάτων ίσον ένας πιο δυνατός και ανθεκτικός οργανισμός.

Όμως πές μου τώρα εσύ πώς να καταφέρεις να κάνεις σωστή επιλογή με βάση το ένστικτό σου στην σημερινή κοινωνία. Αποτρίχωσεις, κομμωτήρια, υπερβολικά ξερακιανά πρώτυπα, must ρούχα, trendy τάσεις και δεν τελειώνει ποτέ! Πάμε κόντρα στην φύση μας, αδυνατούμε να συμβιβαστούμε με την προσωπική μας εικόνα λες κείναι κατάρα. Πώς περιμένουμε να μην έχουμε πρόβλημά επικοινωνίας όταν ζούμε σε μια καθαρά αντικοινωνική κοινωνία που πάει ενάντια σε κάθε ένστικτο μας!

Όλα είναι βασισμένα στο φαίνεσθαι και τιποτά στην ουσία, στην προσωπικότητα, στην διαφορετικότητα του καθενός. Οτιδήποτε έξω από τις στενά προκαθορισμένες αποδεκτές συμπεριφορές απλά απορρίπτεται. Και γω που νόμιζα ότι μέσα από την διαφορετικότητα του καθενός είναι που γενιούνται οι πιο ενδιαφέρουσες φάσεις, καταστάσεις, παρέες και γιατί όχι ιδεές.

Έχω βαρεθεί να κυκλοφορώ στη πολή και να βλέπω παρέες που δεν μιλούν μεταξύ τους. Μόνο κάθονταί (ή χειρότερα στέκονται), μένα ποτό στο χέρι και κοιτάναι τα ταβάνια, πάιζοντας τους αδιάφορους. Και γω που νόμιζα ότι το ρέμβασμα του ταβανιού ήταν μια προσωπική υπόθεση που την κάνεις στο άσυλό του σπιτιού σου.

Από πότε σταματήσαμε να επικοινωνούμε, από πότε σταματήσαμε να διψάμαι για αμπελοφιλοσοφίες, για συζητήσεις που ξεκινούν από το τίποτα αλλά σου προσφέρουν την ευχαρίστηση να απολάυσεις την προσπάθεια των γύρω σου να εκφράσουν τις ιδέες τους. Από πότε έπαψε να μετρά η αλήθεια σου, η πραγματικότητα σου, η διαφορετικότητα σου, το ποιός τελοσπάντων είσαι και καταντήσαμε να διαλέγουμε τον περίγυρώ μας με βάση μόνο την εξωτερική του εμφάνιση.

Γιατί ο κόσμος δεν επικοινωνεί πια?

Ένα αίσθημα θυμάμαι πιο έντονα από τα παιδικά μου χρόνια και είναι ένα αίσθημα που ακόμα με συνοδεύει. Το αίσθημά του να μπορείς να ρεμβάζεις, ν’αφήνεις το μυαλό σου ελεύθερο να πλανάται πάνω από το χώρο και τις διαστάσεις και αφουγκράζεται τις ιδέες και τις αισθήσεις που πηγάζουν απτη νωχελική αυτή κατάσταση.

Αυτό το blog θαναι ακριβώς μια συλλογή αυτών των σκόρπιων σκέψεων, ένας χώρος όπου θα μπορώ να αποθηκεύω τις μικρες ασήμαντες ή και σημαντικές παρατηρήσεις μου ως μια άλλη Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων, καθώς ανακαλύπτω τα θαύματα (καλά ή κακά) της καθημερινότητας.

Και ποιός ξέρει ίσως αποδεικτεί ότι αυτά τα γραφόμενα δεν απασχολούν μόνο εμένα αλλα ενδεχομένως να ενδιαφέρουν και άλλους bloggers που να θέλουν να μοιραστούν τις γνώμες, τις απόψεις ή τις δικές τους ιδέες.

Αλίκη