Party Animals

Χθες βράδυ παρευρέθηκα σ'ένα ξέρφενο πάρτυ, σένα πάρτυ που μου με πλημύρισε θύμισες από πάρτυ στα οποία έχω ξαναβρεθεί και πραγματικά απόλαυσα αυτήν την εναλλακτική πρόταση "χορευτικής" παράστασης. Με έκανε να νίωσω καλά για τις χαζούλικες φάσεις στις οποίες έχω ενδώσει κατα διαστήματα, για τις γκάφες μου και τον υπερενθουσιασμό μου που μ'εχουν φέρει πολλές φορές σε άβολη θέση.

Τελικά κανείς δεν χρειάζεται να είναι τέλειος, γιατί είναι ακριβώς αυτή η ατέλεια μας που μας κάνει ενδιαφέροντας και μοναδικούς. 

Lets party λοιπόν, ας τολμήσουμε να βγούμε έξω από το καβούκι μας και τις μικρές μας συνήθειες, ας τολμήσουμε να κάνουμε πράγματα που ίσως μας φοβίζουν... Τι σημασία έχει αν φανούμε λίγο τρελοί ή περιέργοι, σημασία έχει πως από την πιο μικρή εμπειρία έχουμε να αποκομίσουμε τόσα πολλά και μόνο αν την ζήσουμε στο μέγιστο βαθμό της θα κατορθώσουμε σταλήθεια να το καταφέρουμε αυτό.

Carpe diem, ναι αλλά από μια άλλη οπτική γωνία πλέον. Δεν περιμένω να συμβουν πράγματα, να περάσει το τρένο από δίπλα για να πηδήξω στο επόμενο βαγόνι, αλλά κανώ έγω τα πράγματα να μου συμβούν, γινομαί εγώ ο οδηγός του τρένου γιατί όλη η ενέργεια που χρειαζόμαστε βρίσκεται κάπου μέσα μας και το μόνο που χρείαζεται είναι να τη βρούμε και να την μοιραστούμε απλώχερα με τους γύρω μας!

Ψαρεύοντας στην λίμνη του μυαλού

Το 'χα σχεδόν ξεχάσει αυτό το αίσθημα/φάση μέχρι που με ξαναβρήκε και τώρα μου φαίνεται γνώριμό, οικείο. Εξακολουθώ να θέλω ριζικές αλλαγές στην ζωή μου, από τον καιρό που επέστρεψα εξακολουθώ να ψάχνω για φίλους, ενδιαφέροντα, ποιότητα ζωής, το αίσθημα όχι ότι ανήκω (αυτό μου συνέβη μόνο 2 φορές και γι' αυτό το θεωρώ σπάνιο) αλλά ότι χωρώ, ότι αυτή η χώρα έχει στ' αλήθεια θαύματα για μένα. Είμαι ήδη δε στο δεύτερο spring clean της ζωής μου και, πιστέψτε με, δεν έχει τόσο πολύ καιρό που επέστρεψα... Αυτό κανονικά θα έπρεπε να με είχε τρομοκρατήσει. Όμως ανταυτού είμαι ήρεμη ή μάλλον αρκετά ήρεμη (ήρεμη δεν θυμάμαι να' χω υπάρξει ποτέ). Υπάρχουν πράγματα που με ενοχλούν, υπάρχουν και πράγματα που με αγχώνουν αλλά για κάποιο λόγο δεν νιώθω ανήσυχη, δεν τρώγομαι με τα ρούχα μου και δεν τρελαίνομαι με το πότε θα κατακτήσω όλα αυτά για τα οποία αδημονώ ή απλά θέλω.

Νιώθω αυτάρκης, ικανοποιημένη. Δεν μ' ενοχλεί που μου ακυρώνουν πλέον σχέδια για εξόδους ή που περνάω τα πλείστα βράδια σπίτι βλέποντας σειρές. Είναι σαν να έχει ωριμάσει κάτι μέσα μου ή σαν να έχω βρει κάπου μια πηγή υπομονής και σαν να ξέρω ότι αυτά που θέλω και που επιδιώκω θα' ρθούν, σιγά σιγά αλλά θα' ρθούν. Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί να’ ναι και η ελπίδα... Δεν ξέρω. Δεν ξέρω καν αν έχω συμβιβαστεί ή αν έχω παραιτηθεί ή αν όντως όλη αυτή η φάση είναι αρνητική και όχι θετική.

Όμως, τουλάχιστον μες’ το μυαλό μου νιώθει θετική.

Απορία

Αν επιστρέφουμε συνεχώς στα ίδια θέλω, με μικρές παραλαγές αλλά στη βάση τους ίδια, μήπως αυτό σημαίνει πώς παραμένουμε στάσιμοι?

Πρωινή Κίνηση...

Κάνω μια δημόσια έκληση σε όλους τους Κύπριους οδηγούς που ξεκινάνε καθημερινά να πάνε στην δουλεία τους,ΞΥΠΝΑΤΕ! Μα το Θεό καλοί μου άνθρωποι, πριν βγήτε στους δρόμους βεβαιωθήτε ότι έχει ανοίξει το μάτι, έχετε ξεπλήνει τις τσίπλες και είστε σε κατάσταση εγρήγορσης. Δεν κάνουμε δέκα ώρες να πάρουμε μια δεξιά στροφή μάνδαμ, γιατί περιμένουν κιάλλοι άμοιροι άνθρωποι αποπίσω. Και συ κύριος παρακολουθούμε και λίγο το φανάρι όχι μόνο το τι παίζει από γυναικείο πληθυσμό στα διπλανά αυτοκίνητα, το ξέρω ότι περνάτε μια κρίση, ότι δεν σας εκφράζει η γυναίκα σας, ότι η γκόμενα σας κάνει νερά αλλά τι φταίω και γω η κακόμοιρη που απλά θέλω να φτάσω στην δουλεία μου στην ώρα μου.

Γιανα μην πάρω στο στόμα μου κάτι άλλες κομπλεξικές καταστάσεις που την βρίσκουν κυριολεκτικά με το να βλέπουν ουρές εκνευρισμένων οδηγών να τους βρίζουν γιατί αρνούνται να τρέξουν πάνω από 100 χιλιόμετρα στην ταχεία λωρίδα του αυτοκινητόδρομου!

Έγω προτείνω να κάνουμε δύο ώρες άφιξης στον χώρο εργασίας για αυτούς που έχουν την θέληση και την ικανότητα οδηγητική και σωματικοπνευματική ικανότητα να φτάνουν στην δουλεία τους κοντά στις οκτώ και αυτούς που θα φτάνουν μετά! Εξορία στους αργοσχολούς και ανίκανους από τους δρόμους το πρωί!

Υ.Σ.: Δεν επιθυμώ να προσβάλω κανένα με παραπάνω γραφόμενα απλά κάπου έπρεπε να πώ και γω τον πόνο μου, η Αλίκη!

Παιδικές ιστορίες

Την Παρασκευή το βράδυ καθώς επέστρεφα από την πραγματικά υπέροχη παράσταση του Δον Κιχώτη με τον Κιμούλη και τον Πιατά στο Παττίχειο Αμφιθέατρο σκεφτόμουνα πως ενώ υπάρχουν υπέροχα παιδικά παραμύθια τα παιδιά σ'αυτό το νησί μεγαλώνουν μόνο τις ιστορίες σαν της χιονάτης, της σταχτοπούτας, της μικρής γοργόνας κλπ που τώρα τελευταία προβαλλονται και στην τηλεόραση κάθε Κυριακή σαν Barbie personas. Κι όμως πιστεύω ότι υπάρχουν υπέροχες ιστορίες που θα μπορούσαν να διδάξουν πολύ περισσότερα πράγματα στα παιδιά, ειδικά άμα κάποιος έβρισκε λίγο καιρό από τον χρόνο του να τους τις διαβάσει. Εν παραδείγματι ο Δον Κιχώτης, ο Μικρός Πρίγκιπας, η Αλίκη στην Χώρα τω Θαυμάτων, ο Μοντε Κρίστο και τόσες άλλες ιστορίες που θα μπορούσαν να δώσουν πολύ περισσότερο υλικό στα παιδιά, θα τους δίδασκαν την σπουδαιότητα του να ονειρεύεσαι ακόμα και όταν οι άλλοι δεν μπορούν να καταλάβουν το μεγαλειώδες κόσμο της φαντασίας σου. Την αξία της επίγνωση. Την ευτυχία του να μάχεσαι για ένα ευγενή σκοπό.

Ίσως τότε η επόμενη γενιά να κατάφερνε να γίνει λίγο πιο καλύτερη από τη δική μας, λίγο πιο ανθρώπινη...

ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙΑ!

Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα και παγωνιά

στα πόδια μας ζεστή μια θερμοφόρα

κόκκινη κουβέρτα και παλιά περιοδικά

και στο γραμμόφωνο ο δίσκος που μ'αρέσει

όλα έχουν τελειώσει και είναι αργά

στην πολυθρόνα και για τους δυο μας έχει θέση

                   κλείσε τις κουρτίνες και πάρε με αγκαλιά!

 Εσείς πώς θα περάσετε τη δεύτερη βροχερή μέρα του Σεπτέμβρη;

Στην χώρα τών θαυμάτων

Όταν είχα συναντήσει την Βασίλισσα μεταξύ άλλων μου είχε πει:



"Take care of the sense, and the sounds will take care of themselves."

Άμα όλοι οι άνθρωποί αποφάσιζαν να ακολουθήσουν αυτό το παράδειγμα ίσως αυτή η χώρα τών θαυμάτων να έβρισκε μια διέξοδο από την εικονική πραγματικότητα στην οποία ζούμε και να μοιάζε επιτέλους λίγο πιο αληθινή. Τι κι αν είμαστε ελλειπείς σαν όντα, πνιγμένοι στην ανασφάλεια  και καταδικασμένοι στην τρισδιάστατη πραγματικότητα του μυαλού μας και στον προσωπικό μας μικρόκοσμο. Αν αγαπήσουμε τα λάθη μας, αν κατανοήσουμε τις αδυναμίες μας, αν κοιτάξουμε τον αλλό ειλικρινά μέσα στα μάτια γδυμένοι από το κοινωνικό μας Image τότε ίσως γίνουμε όλοι πραγματικά πιο όμορφοι.

Ίσως τόσο όμορφοι όσο μια ομάδα 6 ανθρώπων που τολμά να αντικρύσει τους σκληρούς θεατές των μόνο με την αλήθεια τους  και το πάθος τους και να κερδίσει τις πλείστες εντυπώσεις. Ή ακόμα όσο μια παλιά παρέα που όσο και καιρό και να κάνεις να την δεις παραμένει το ίδιο αληθινή. 

Οι Κυριακες μπορούν τελικά να είναι όμορφες