Στην χώρα τών θαυμάτων

Όταν είχα συναντήσει την Βασίλισσα μεταξύ άλλων μου είχε πει:



"Take care of the sense, and the sounds will take care of themselves."

Άμα όλοι οι άνθρωποί αποφάσιζαν να ακολουθήσουν αυτό το παράδειγμα ίσως αυτή η χώρα τών θαυμάτων να έβρισκε μια διέξοδο από την εικονική πραγματικότητα στην οποία ζούμε και να μοιάζε επιτέλους λίγο πιο αληθινή. Τι κι αν είμαστε ελλειπείς σαν όντα, πνιγμένοι στην ανασφάλεια  και καταδικασμένοι στην τρισδιάστατη πραγματικότητα του μυαλού μας και στον προσωπικό μας μικρόκοσμο. Αν αγαπήσουμε τα λάθη μας, αν κατανοήσουμε τις αδυναμίες μας, αν κοιτάξουμε τον αλλό ειλικρινά μέσα στα μάτια γδυμένοι από το κοινωνικό μας Image τότε ίσως γίνουμε όλοι πραγματικά πιο όμορφοι.

Ίσως τόσο όμορφοι όσο μια ομάδα 6 ανθρώπων που τολμά να αντικρύσει τους σκληρούς θεατές των μόνο με την αλήθεια τους  και το πάθος τους και να κερδίσει τις πλείστες εντυπώσεις. Ή ακόμα όσο μια παλιά παρέα που όσο και καιρό και να κάνεις να την δεις παραμένει το ίδιο αληθινή. 

Οι Κυριακες μπορούν τελικά να είναι όμορφες  

Παρασκευοσαββατοκυρίακο!

Its Friday!

Ξεπερνώ το γεγονός ότι έχασα δύο υπέροχες παραστάσεις χορόύ μες την εβδομάδα γιατί δεν έβρισκα εισητήρια και προσβλέπω σ'ένα υπέροχο Παρασκευοσαββατοκυρίακο.

Σαν εναλλακτική πρόταση προτείνω τη θεατρική παράσταση που ανεβάζει η θεατρική ομάδα του Δικηγορικού Συλλόγου Λευκωσίας επ' ονόματι " Obiter Dicta" ( οι γνωρίζοντες τον όρο ίσως το βρούν κάπως σαρκαστικά πετυχημένο τον όρο - για τους λοιπούς είναι μια καθιερωμένη συνήθεια του δικαστή, να σχολιαζεί παρεμφερεί θέματα με την υπόθεση που εξετάζει στην απόφασή του, παρόλο που αφορούν άμεσα το θέμα προς εκδίκαση.)

Για τις εξελίξεις του πσκ συντονιστείται την δευτέρα.

Καλό Παρασκευοσαββατοκυρίακο!

Εις αναμονή...

Κανονικά έτσι όπως έχω καταντήσει αυτές τις μέρες να κοιμάμαι με το Time Out αγκαλιά, θα πρεπέ να είχα γεμίσει  τουλάχιστο 2-3 σελίδες με τα πράγματα που ευελπιστώ να προλάβω να κάνω αυτό το μήνα και για το πόσο ενθουσιασμένη νιώθω μ'αυτό το νησάκι που σφήζει γι' ακόμα ένα μήνα με μουσική, θέατρα, παραστάσεις χορού, εναλλακτικό κινηματογράφο και δεν ξέρω και γω τι άλλο. Όμως υπάρχει κάτι που με ενθουσιάζει περισσότερο από αυτά: είναι ο ερχομός της κολλητής μου, της παιδικής μου φιλενάδας στο νησί για επίσκεψη.

Η Ε. είναι μια αδελφή ψυχή γιαμένα. Ένας από τους λίγους ανθρώπους με τους οποίους επικοινωνώ ακόμα και μέσω της σιωπής. Παρόλο που μας χωρίζουν πολλά χιλιόμετρα πλέον, η σύνδεση παραμένει ( ας είν καλά και η τεχνολογία που βοηθά), και δεν είναι πάντα ότι μιλάμε για τα προβλήματα μας, δεν χρειάζεται. Απλά και μόνο το άκουσμα της φωνής της μου ανεβάζει την διάθεση. Μου θυμίζει ότι υπάρχουν διασκορπισμένοι σ'αυτό τον κόσμο ορισμένοι άνθρωποι, με τους οποίους η άμεση επαφή δεν είναι αναγκαία. Όσο μακριά και αν είμαστε, επικοινωνούμε, συνδεόμαστε, είμαστε φίλοι.

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που νίωθω απλά τυχερός άνθρωπος.

Υ.Σ.: Συνάντησα τυχαία τον Χ. στην πόλη. Ένιωσα 18 ξανά και ήταν πολύ όμορφο συνάισθημα. 

Υ.Σ.: Κάποιος της προάλλες με αποκάλεσε "φιλόμουση" ( το χω παρακάνει με το Time Out, το ξέρω) μα ήταν το πιο όμορφο κομπλιμέντο που άκουσα εδώ και καιρό.

Συνεχίζοντας την αναζήτηση της ευτυχίας

"Happiness is a natural high, and it’s healthy and wonderful for both body and soul. But, like any intoxicant, be it alcohol or drugs, it comes to an end as the body builds up tolerance. Or as circumstances change in the rough-and-tumble of reality. Happiness then becomes an addiction. And we become happiness junkies in search of the next fix, destined to suffer, to seek out a dealer who can keep us high, often trapped in a constant state of unhappiness while searching for the illusory Happy Ever After."

Απόσπασμα από το blog "Synthetic Hapiness"

Σε αναζήτηση της ευτυχίας

Η πρώτη εβδομάδα του Σεμπτέμβρη κύλησε βασανιστικά αργά, επιστροφή στην πεζή πραγματικότητα, επιστροφή στην μιζέρια της κλεισούρας, στο καταθληπτικό φώς των φλορέντζων και στα εξαντλητικά ωραρία. Δεν είχα όρεξη για τίποτα αυτή την εβδομάδα, νοητά απόρριπτα κάθε δραστηριότητα που μπορούσα να σκεφτώ γιατι δεν μου φαινόταν αρκετα συναρπαστική ή ενδιαφέρον (μόνο Heroes παρακολουθούσα μεταμανίας). Στην πραγματικότητα όμως ήξερα πως το πρόβλημα ήταν αλλού, ήταν ο εαυτός μου που ξαφνικά δεν μου φαινόταν συναρπαστικός και ενδιαφέρον.

Το μυαλό όμως, όπως πάντα σ’ αυτές τις φάσεις, δούλευε ασταμάτητα. Και χθες μεταξύ σοβαρού κι αστείου προέκυψε μια πολύ όμορφη συζήτηση στο γραφείο για το «τι είναι ευτυχία». Σαφέστατα είναι μια κατάσταση του μυαλού, κάτι που πρέπει να πηγάζει από μέσα σου, τουλάχιστον για να μπορεί ο καθένας να την αντιληθφεί. Όμως ποια είναι τα υλικά που μας προκαλούν αυτη την κατάσταση.


Ο Φάμελος τραγουδάει πως «η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να’ ρθει» και η Αρβανιτάκη (η οποία εμφανίζεται απόψε στο Αμφιθέατρο Μακαρείου με Ασλανίδου) λέει ότι «εγώ το μέλλον νοσταλγώ». Άρα η ευτυχία έγγυται στην ελπίδα ότι θαρθουν καλύτερα πράγματα, πιο όμορφα, που να σε εκφράζουν και να σε γεμίζουν καλύτερα. Αλλά όπως η πείνα και ο ύπνος, έτσι και οι υπόλοιπες ανάγκες μας σαν άνθρωποι απαιτούν αμεσότερες λύσεις από αυτές. Απαίτούν χειροπιαστά πράγματα και πρακτικες απαντήσεις. Άρα όσο και να προσδοκούμε σ’ ένα καλύτερο μέλλον, το παρόν δεν παύει από το να μην μας καλύπτει.


Άρα που άλλου μπορούμε να στραφούμε; Αν αφουγκραστούμε τους U2 θα μας έλεγαν πως “What you don’t have, you don’t need it now. What you don’t know you can feel it somehow”. Ή σε πιο ελληνικό στοίχο από Ονειράμα « Ότι δεν έχεις είναι αυτό που δεν χρειάζεσαι». Άρα με λίγα λόγια η αυτάρκια φέρνει την ευτυχία. Δεν μπορώ να διαφωνήσω μ’ αυτό όντως το να ικανοποιήσε με αυτά που έχεις μπορεί όντως να οδηγήσει στην ευτυχία, και προσωπικά πιστεύω ότι είναι ένα καλό μονοπάτι. Ούτως η άλλως η ευτυχία, όπως και όλα τα υπόλοιπα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι ανάγκη να ‘ναι περίπλοκη, αντίθετα επιβάλλεται σαν ανθρώπινη αναγκή να είναι χειποπιαστή, άμεση, πρακτική μα κυρίως ικανοποιητική. Και εδώ είναι που ξανακολλάω.


Τι γίνεται όταν δεν έχεις αυτά που χρειάζεσαι για να ικανοποιήσεις αυτή την ανάγκη σου; Στην τελική και το πιο απλό φαγητό χωρίς αλατοπίπερο, δεν έχει νοστιμάδα. Και εκέι νομίζω έγγυται το πρόβλημα: στην συνταγη. Στο να βρείς τα κατάλληλα υλικά που θα ευφραίνουν τον δικό σου ουρανίσκο, να φτιάχνουν την δική σου νοστιμάδα. Και όπως μου έγραψε κάποτε ένας παιδικός φίλος, ο Χ., « Πρέπει να ρισκάρεις! Το να ξέρεις σε κάνει Θεό (ύβρις άρα), το να ρισκάρεις άνθρωπό – άμα δεν κάνεις ούτε το ένα, ούτε τ’ άλλο σε κάνει υπάνθρωπό».


Και μετά από όλη αυτή την ανάλυση της ευτυχίας, κάπου ξαναβρίκα την δική μου χαμένη ελπίδα για να ξαναπροσπαθήσω. Ποιός ξέρει στην μαγειρική δεν τα πάω κι άσχημα, οπότε γιατί να μην τα καταφέρω καλύτερα και με τη συνταγή της προσωπικής ευτυχίας μου ( παρεπιμπτώντος το σκ θα ξαναδώ το «Pursuit of Happiness», ακόμα λίγη έμπνευση δεν βλάπτει). Άπλα θα συνεχίσω να δοκιμάζω μέχρι να βρω τα τέλεια υλικά!

 Και κάτι τελευταίο, σε αναφορά της προηγούμενης ανάρτησης, το τελευταίο υλικό της ευτυχίας (το μυστικό της γιαγιάς τύπου), είναι πώς δεν πρέπει ποτέ να αφήνεις την όποια καταστάση να καταντήσει βαρετή ή ανούσια. Να διατηρείς καταστάσεις ενώ αυτές καθ’ αυτές έχουν λήξει. Η ευτυχία είναι μια κατάσταση του μυαλού και ώς τέτοια πρέπει να διατηρεί το ενδιαφέρον μας. Άλλωστε ποιός δεν συμφωνεί πώς το ξαναζεσταμένο φαγητό πάντα χάνει από την γεύση του.

Ευτυχία

Με τα χέρια ανοικτά κυνηγάω διαρκως την χαρά 

κι όταν έρθει στιγμή την αφήνω ναφύγει κι' αυτή 

για να μην βαρεθεί

Summer in Cyprus

Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού έληξε με τον πιο κατάλληλο τρόπο. Με mojito την Παρασκευή το βράδυ στην όμορφη αυλή του Hamam, με απογευματινές μπύρες το Σάββατο στο Άμμος, όπου έλαβε μέρος η φιλανθρωπική εκδήλωση του «Κάνε Μια Ευχή» με τίτλο «Footprints on the sand» και στη συνέχεια με νυκτερινή σαββατιάτικη έξοδο με καλούς φίλους στην πόλη.

Βέβαια δεν μπόρεσα να καταπολεμήσω μια μελαγχολική διάθεση για το τέλος ενός πολύ όμορφου καλοκαιριού. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι η Κύπρος με ξάφνιασε ευχάριστα φέτος. Η ενέργεια του νησιού έχει γίνει πολύ όμορφη, ο αέρας μυρίζει πλέον καινούργιος. Δειλά αλλά αποφασιστικά αποκτούμε ένα καινούργιο χαρακτήρα με πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως το 4^ο φεστιβάλ έθνικ και την αναβίωση των δήμων της Λευκωσίας τις εναλλακτικές παραστάσεις όπως το φεστιβάλ χορού που οργανώθηκε στην Λεμεσό και οι προβολές του φεστιβάλ πειραματικού κινηματογράφου με ονομασία "videodance"∙ τα φεστιβάλ jazz, rock και reggae στον Πωμό και τόσα άλλα.  Ένιωσα πως γίνετε μια συνειδητή προσπάθεια για να αγκαλιάσουμε όλα τα γούστα και για να δημιουργηθούν προτάσεις για τον καθένα μας. Το κυριότερο όμως είναι ότι μέσα από το όλο αυτό εγχείρημα δημιουργούνται καλοί λόγοι να επισκεφτείς υπέροχες περιοχές της Κύπρου που μέχρι τώρα έμεναν ανεκμετάλλευτες.

Πραγματικά το ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα αυτό το καλοκαίρι!