tag:blogger.com,1999:blog-23309567846978353582011-10-23T23:20:44.441+03:00Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.comBlogger431100tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-34746480461513377452010-07-14T19:29:00.000+03:002010-07-14T19:29:20.992+03:00Αγαπητοί φίλοι.<br /><br />Το πα και το κανα. Εδώ και 6 μέρες βρίσκομαι στην Αθήνα! Μου φαίνεται περίεργο στα αλήθεια. Τις πλείστες ώρες νομίζω ότι βρίσκομαι σε διακοπές και ότι σύντομα θα επιστρέψω πίσω. Κατά διαστήματα βέβαια τρώω φλασιές και ξαφνιάζομαι, αντιδρώ αρνητικά το πρώτο δευτερόλεπτο αλλά μετά απλά χαμογελάω πλατιά. Δεν με έχει βαρέσει ακόμα η μιζέρια των διαδηλώσεων και των βαρετών καλοκαιρινών ειδήσεων. Προς το παρόν&nbsp; μόνο χαίρομαι και κυρίως ξεκουράζομαι.<br /><br />Η συνδεση με το ιντερνετ είναι περιορισμένη αλλά θα προσπαθήσω να σας γράφω κατά διαστήματα με τα νέα μου.<br /><br />Καλό καλοκαίρι σε όλους!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-3474648046151337745?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-19755317940282644362010-06-03T16:57:00.000+03:002010-06-03T16:57:21.177+03:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/TAe0i_MfA0I/AAAAAAAAAH8/7Iyg1PhYQ7c/s1600/10-express_klimt_kiss1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" gu="true" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/TAe0i_MfA0I/AAAAAAAAAH8/7Iyg1PhYQ7c/s320/10-express_klimt_kiss1.jpg" width="315" /></a></div><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Χάθηκα το ξέρω… Έπηξα στη δουλεία, έπηξα και στο τρέξιμο της αναζήτησης για δουλειά στην Αθήνα. Τα αποτελέσματα όμως προβλέπονται θετικά και η αλλαγή πλησιάζει.</strong></em></span><br /><em><span style="font-family: Verdana;"><strong></strong></span></em><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br />&nbsp;</span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Δεν τολμώ ακόμα να το παραδεκτώ στον εαυτό μου. Το αίσθημά της φοβίας, η ανησυχία, το άγχος και η αγωνία δεν με εγκατέλειψαν ακόμα. Όμως κατά διαστήματα όταν ξεχνιέμαι, όταν ξεθαρρεύω και αφήνομαι στα όνειρα μου με πλημυρρίζει ένα κύμα χαράς και ενθουσιασμού. </strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><strong></strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Κατά το δύσκολό αυτό χρονικό διάστημα ο Μ. ήταν πάντα δίπλα μου, το στήριγμα και ο βράχος μου, υπενθυμίζοντας μου κάθε στιγμή γιατί αυτός είναι ο δικός μου άνθρωπος. Στην όλη τρέλα που μας περιβάλλει, κατάφερνε να κάνει κάθε μας στιγμή να νιώθει βολική, σωστή, όμορφη και αυτό μου έδινε δύναμη να συνεχίσω να παλεύω, αυτό μου έδινε σιγουριά για την ορθότητα της απόφασης μου.</strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><strong></strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Το να μπορείς να επενδύεις συναισθηματικά σε ένα άνθρωπο που σε κάνει να θέλεις να γίνεις καλύτερη, που σε εμπνέει να κάνεις περισσότερα πράγματα, που σου υπενθυμίζει τους πραγματικούς σου στόχους και με τον οποίο νιώθεις να βρίσκεσαι σε αρμονία ακόμα και όταν διαφωνείται είναι ότι πολυτιμότερο. Όταν είμαι δίπλα του νιώθω όλα μου τα όνειρα λίγο πιο κοντά. </strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><strong></strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Μην βιαστείτε να χαρακτηρίσετε όλα τα παραπάνω ως ρομαντικούς παραλογισμούς. Από το λίγο που γνωριστήκαμε αυτό το διάστημα θα έπρεπε να ξέρετε ήδη ότι είμαι αρκετά ορθολογίστρια ώστε να μην μπορώ να εκφράσω τίποτε από όλα αυτά χωρίς υπερβολική σκέψη και ακόμα περισσότερη ανάλυση. Όμως για μια κοπέλα που είναι σε ένα αέναο εσωτερικό πόλεμο μεταξύ προσωπικής ευτυχίας και επαγγελματικής δόξας είναι πάντα πολύ δύσκολο να ιεραρχώ τις προτεραιότητες μου και ακόμη πιο δύσκολό να βρίσκω τις ισορροπίες μου και έτσι όλο αυτό που βιώνω είναι πρωτοφανές για μένα και με κάνει να σκέφτομαι πόσο σημαντικό είναι το να μπορείς να εμπιστεύεσαι και να επενδύεις συναισθηματικά, όταν όλα αυτά τα τόσο δύσκολα για μένα, ξαφνικά νιώθουν εύκολα! </strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><strong></strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Στις καινούργιες αρχές και σε ένα σπουδαίο καλοκαίρι για όλους σας.</strong></em></span><br /><em></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-1975531794028264436?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-82595010848222786852010-05-06T09:41:00.001+03:002010-05-06T09:54:15.593+03:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S-JkYPUty9I/AAAAAAAAAH0/y2MnW7az0ik/s1600/800x430.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="172" src="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S-JkYPUty9I/AAAAAAAAAH0/y2MnW7az0ik/s320/800x430.jpg" tt="true" width="320" /></a></div><br /><strong>Νιώθω κρύο ιδρώτα να με λούζει και έχω ένα κόμπο στο στομάχι. Το μυαλό μου στροβιλίζει, σκόρπιές σκέψεις μισοτέλειωτες… Το ήξερα από την αρχή ότι είμαι το πιο ανάποδο ψάρι της λαοθάλασσας, άλλωστε αυτή η στάση με χαρακτήριζε ανέκαθεν. Άλλα μετά τις εξελίξεις των τελευταίων καιρών και μετά το χαώδες αποκορύφωμα των χθεσινών γεγονότων, δεν ξέρω πλέον αν η απόφαση μου είναι σωστή. Δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε να κτίσουμε ζωή μέσα από τα συγκεκριμένα ερείπια. Δεν είμαι συγχυσμένη, όχι. Το αίσθημα που νιώθω είναι ο φόβος της αβεβαιότητας για το πώς θα τα καταφέρω να κάνω το όνειρο μου πραγματικότητα, δηλαδή να φτιάξουμε τη δική μας ζωή με τον άνθρωπο μου. </strong><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong><br /></strong></div><strong>Από την άλλη όπως μου υπέδειξε ο Μ. οι διαδηλώσεις θα καταλαγιάσουν, τα μέτρα θα επιβληθούν και τον δικό μας εργασιακό χώρο δεν τον επηρεάζουν τόσο όσο άλλους, δηλαδή τους δημόσιους υπαλλήλους και την εργατική τάξη. Η ρουτίνα θα επιστρέψει με τα σταθερά ίδια προβλήματα, κυκλοφοριακό και κακή οικονομία. Και ταυτόχρονα η Αθήνα θα παραμένει πάντα η μεγάλη πόλη με τις περισσότερες επιλογές και ευκαιρίες και ίσως στο μέλλον και δυνατότητες. </strong><br /><strong><br /></strong><br /><strong>Σκέφτομαι πώς την πίστεψα αυτή την αλλαγή, ευελπιστούσα μέσα από αυτή θα κατάφερνα να φτάσω πιο κοντά στα θέλω μου. Αυτό είναι που με ώθησε εξαρχής να κάνω αυτή την επιλογή. Ένα μου κομμάτι ακόμα το πιστεύει δηλαδή. Και το ενδεχόμενο να μείνω Κύπρο με πνίγει, γιατί νιώθω ότι εδώ όλα μου τα θέλω βρίσκουν αδιέξοδα. Από την άλλη όμως δεν ξέρω αν είναι ρεαλιστικό να πιστεύω ότι αυτή η αλλαγή θα μας βγει σε καλό. Πώς στ’ αλήθεια να περιμένω ότι θα καταφέρω να φτιάξω τον δικό μου μικρόκοσμο με τον άνθρωπο μου, πέντε καλούς φίλους και μια σχετικά άνετη ζωή. Και σε ένα πολύ μετέπειτα στάδιο όταν θα φτάσουμε στο σημείο του να κάνουμε οικογένεια πώς θα καταφέρω να εξασφαλίσω και να εγγυηθώ για ότι θα μπορώ να παρέχω τα ακριβώς ίδια στην οικογένεια μου;</strong><br /><strong><br /></strong><br /><strong>Και ότι γίνονταν πράγματα και προκύπτουν θετικές εξελίξεις και ότι σιγά σιγά ετοιμαζόμουνα να κάνω την μεγάλη έξοδο….</strong><br /><strong><br /></strong><br /><div style="text-align: center;"><strong>«Μη μου μιλάς για κόλαση</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>την έχω ζήσει όλη</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>μην μου μιλάς για ουρανούς</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>για θειο περιβόλι</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>μην μου μιλάς για ουρανούς</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>για θειο περιβόλι</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>Μη μου μιλάς για τα παιδιά</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>που ψάχνανε στους δρόμους</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>σαν τους αλήτες τους σοφούς</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>δεν ξέρουν από νόμους</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>σαν τους αλήτες τους σοφούς</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>δεν ξέρουν από νόμους</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>Μην μου μιλάς για τίποτα</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>δεν ξέρω ν' απαντήσω</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>μες τα ερείπια του καιρού</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>ζωή παω να χτίσω</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>μες τα ερείπια του καιρού</strong></div><div style="text-align: center;"><strong><br /></strong></div><div style="text-align: center;"><strong>ζωή παω να χτίσω»</strong></div><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-8259501084822278685?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-56267121811923578622010-04-29T14:56:00.000+03:002010-04-29T14:56:31.094+03:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S9lzbGJNwiI/AAAAAAAAAHs/9UR-JnZRKpA/s1600/untitled.bmp" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S9lzbGJNwiI/AAAAAAAAAHs/9UR-JnZRKpA/s320/untitled.bmp" tt="true" width="252" /></a></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Συμπλήρωνα μια αίτηση πρόσληψης για μία τράπεζα και μεταξύ άλλων ζητούσε να δηλώσω τους στενούς μου συγγενείς που εργάζονται στην εν λόγω τράπεζα; Είναι ένα πράγμα να λέμε στην Κύπρο ότι υπάρχει ένα έντονο πελατειακό σύστημα και ότι χρειάζεσαι μέσο και συγγενείς σε θέσεις κλειδιά για να βρεις δουλειά και είναι άλλο να το βλέπεις ευθαρσώς γραμμένο σε μία επίσημη αίτηση εργοδότησης!</strong></span><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><strong></strong></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><strong></strong></span><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Σοκαρίστηκα στ’ αλήθεια αλλά το τι με σόκαρε περισσότερο από αυτό είναι ότι η μαμά μου το βρήκε πολύ φυσιολογικό και μάλιστα μου κάνει μια άσε να πάρω τον τάδε τηλέφωνο αύριο για να συνεννοηθώ και να τον δηλώσεις σαν συγγενή μας!</strong></span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><strong></strong></span>&nbsp;</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><strong>Έχουμε ξεφύγει τελείως ή μου φαίνεται;;;</strong></span> </div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-5626712181192357862?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-2459020494157614682010-04-21T14:58:00.002+03:002010-04-21T14:59:39.084+03:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S87oEcEzmzI/AAAAAAAAAHc/jTH7VTrFPak/s1600/513x660.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S87oEcEzmzI/AAAAAAAAAHc/jTH7VTrFPak/s320/513x660.jpg" width="249" wt="true" /></a></div><br /><span style="color: #93c47d;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><strong><em>Γιατί ενώ οι θερμιδικές μας ανάγκες μειώνονται (βλέπε καθιστική ζωή, ηλικία κλπ), οι περισσότεροι άνθρωποί τείνουν να τρώνε περισσότερο; Γιατί αφού δεν το χρειαζόμαστε για την επιβίωση μας, λαχταρούμε το καλό και πολλές φορές το πλούσιο φαγητό;</em></strong></span> </span><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: #93c47d;"><br /></span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: #93c47d; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong><em>Γιατί σαν μεσογειακοί λαοί έχουμε τόσο πάθος με το φαγητό που περιστρέφουμε όλες μας τις κοινωνικές συναναστροφές γύρω από το φαγητό, αλλά και προσμετρούμε το καλό (και πολλές φορές και το πολύ) φαγητό σαν παράγοντα διασκέδασης;</em></strong></span></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong><em><span style="font-family: Verdana;"></span></em></strong><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><span style="color: #93c47d;">&nbsp;</span></span><br /><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><span style="color: #93c47d; font-family: Verdana, sans-serif;"><strong><em>Υ.Σ.: Κάνω δίαιτα και αφού δεν μπορώ να απολαμβάνω τους γευστικούς πειρασμούς, τουλάχιστον προβληματίζομαι σχετικά με αυτούς.</em></strong></span></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"></div></div><strong><em><span style="color: black;"></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-245902049415761468?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-72749338788323182092010-04-14T15:36:00.000+03:002010-04-14T15:36:53.325+03:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S8W09NGxaRI/AAAAAAAAAHU/nwXIdm1uel8/s1600/alicewriteup.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="236" src="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S8W09NGxaRI/AAAAAAAAAHU/nwXIdm1uel8/s320/alicewriteup.jpg" width="320" wt="true" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Χάθηκα πάλι το ξέρω…. Και δεν είναι ότι μου λείπει η έμπνευση. Από τη στιγμή που μας άφησε ο ψυχοπλακωτικός χειμώνας και καλωσορίσαμε την άνοιξη, το μυαλό δουλεύει και για υπερωρίες! Ενθουσιάζομαι για όλες τις εκδηλώσεις που ανακοινώνονται, λαχταρώ να πάω σε συναυλίες και σε παραστάσεις, σε θέατρα και ωραίες κινηματογραφικές προβολές! Ταυτόχρονα όμως νιώθω να παραλύω από ένα αίσθημα εγκράτειας, καθότι το όλο θέμα με την μεγάλη αλλαγή δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη. </strong></em></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong></strong></em></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><strong></strong></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Ψάχνω μανιωδώς για δουλεία που είναι τρομερά ψυχοφθόρα διαδικασία! Νιώθω τύψεις κάθε φορά που εφησυχάζομε λίγο. Ταυτόχρονα, το ότι η είδηση έχει ξεκινήσει να διαρρέει σε γνωστούς και φίλους είναι επίσης πολύ κακό για μένα, γιατί ως γνωστό οι Κύπριοι λατρεύουν να εντοπίζουν πόσο χάλια είναι η Ελλάδα σε σχέση με την Κύπρο. Ηδονίζονται με το να αυτό-επιβεβαιώνονται ότι ο κυπριακός τρόπος ζωής είναι μακράν καλύτερος από τον ελληνικό, ότι είμαστε πιο συγυρισμένοι, πιο καλοβαλμένοι, έχουμε καλύτερη ποιότητα ζωής κλπ κλπ. Και εγώ καλούμαι να διατηρήσω ένα καθαρό κεφάλι και μια ευγενική στάση απέναντι σε όλες τις βλακείες που ακούω. Και είναι κάποια από τα σχόλια που ακούω που κάνουν τη ψυχραιμία και την αισιοδοξία μου να βουλιάζουν κατακόρυφα! </strong></em></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><strong></strong></em></span><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Είναι και το μεγάλο στοίχημα ότι μέσα από αυτή την αλλαγή, η δική μου κρυφή επιθυμία είναι να κάνω μια καλύτερη αρχή. Θέλω να βρω την δική μου ποιότητα ζωής, που όπως έχω πει επανειλημμένα σε αυτό το μπλοκ βρίσκεται στην απλότητα. Απλό, ζεστό και κυρίως δικό μας σπιτάκι, με ένα άνθρωπό να με καταλαβαίνει και να είναι σύντροφος (το έχουμε!). Λίγοι και καλοί φίλοι που να έχουν καλή διάθεση και ενέργεια να κάνουν πραγματάκια [βλέπε συναυλίες, παραστάσεις, θέατρα, κινηματογράφο, βόλτες, καφεδάκια, ποτάκια, τεμπελιάρικες βραδιές σε σπίτια και ότι άλλο προκύψει]. Βασικά ένας περίγυρος με θετική αύρα σαν βάση. Άνθρωποί που να μην κουράζεσαι και μόνο στην ιδέα του να τους πάρεις τηλέφωνο και να τους προτείνεις κάποια έξοδο! (το παλεύουμε) Και σε ένα επόμενο στάδιο να βρω και τον επαγγελματικό μου δρόμο, δηλαδή τι ακριβώς θέλω να κάνω όταν μεγαλώσω. (το ελπίζουμε;) Αυτά! Εύκολα, λίγα, όμορφα, αλλά και πολύ δύσκολα όπως τουλάχιστον έχω βιώσει αυτό το όνειρο στην Κύπρο. Ελπίζω στην Ελλάδα να μου κάτσει καλύτερα </strong></em></span></div><strong><em><span style="font-family: Verdana;"></span></em></strong><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><br /></div><em><strong></strong></em></span><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Δεν το εξωτερικεύω πλέον αλλά έχω πολλή αγωνία για το καινούργιο αυτό ξεκίνημα. Και αυτό με επηρεάζει γενικότερα: έπαψα πλέον να ψάχνομαι εντός Κύπρου. Ναι μεν ενθουσιάζομαι για όλα τα επερχόμενα events αλλά μπαίνει σαν αόρατο εμπόδιο το αν θα είμαι εδώ για να τα κάνω. Οι μόνοι στόχοί που με παρακινούν αφορούν στο να βελτιώσω τον εαυτό μου: δηλαδή ξεκίνησα γυμναστήριο, διαβάζω πολύ και πολλά πράματα, μαζεύω σιωπή, αφουγκράζομαι την εσωτερική μου φωνούλα, μα κυρίως παραμένω εγκρατής και αδρανής, ίσως όχι τόσο προς τα έξω όσο και προς τα μέσα.</strong></em></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><strong></strong></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Ελπίζω, το όλο θέμα να λυθεί γρήγορα γιατί δεν νομίζω να αντέξω για πολύ καιρό ακόμα αυτή την φαινομενική αδράνεια και την παραλυτική αγωνία!</strong></em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-7274933878832318209?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-11733389780604314982010-03-11T19:12:00.000+02:002010-03-11T19:12:13.429+02:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S5kkVZMeEJI/AAAAAAAAAHM/2gdaxutbxLg/s1600-h/natalie-shau-alice_and_cheshire_cat_by_blueblack.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S5kkVZMeEJI/AAAAAAAAAHM/2gdaxutbxLg/s320/natalie-shau-alice_and_cheshire_cat_by_blueblack.jpg" vt="true" width="286" /></a></div><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Χθες βράδυ καθώς επέστρεφα σπίτι από μια γεμάτη μέρα πέτυχα στο ραδιόφωνο το «Στην Κ» του Σιδηρόπουλου. Αυτό το τραγούδι με βάζει πάντα σε σκέψεις, ψες όμως πυροδότησε ένα κύμα από σκέψεις. Τον τελευταίο καιρό όπως σας έχω ξαναπεί παρά το ότι όλα πάνε αρκετά καλά, εγώ δεν νιώθω καθόλου εντάξει. Δεν έχω όρεξη για τίποτα, είμαι πάντα σκεφτική ή κουρασμένη ή άκεφη.Τα παρασκευοσαββατοκυρίακα δεν τρελλένομαι για να βγω έξω, δεν ψάχνω τους φίλους μου (κάτι για το οποίο έχω τρελές τύψεις) απλά δεν, απλά προτιμώ να μένω εκτός. Μεγάλο μέρος αυτής μου της συμπεριφοράς οφείλεται στο ότι αποφάσισα να αλλάξω χώρα και να μετακομίσω στην Αθήνα (η μεγάλη αλλαγή που σας έλεγα…). «Μες τα ερείπια των καιρών ζωή πάω να κτίσω» που λέει και ο Παύλος, αλλά την πήρα την απόφαση μου και δεν την αλλάζω αν δεν την ζήσω πρώτα! Έτσι λοιπόν μέρος της ακεφιάς μου σίγουρα οφείλεται στο άγχος του να βρω δουλεία εκεί και στην ανησυχία να πάνε όλα καλά και να μου κάτσει η αλλαγή.</strong></em></span> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Όμως περίμενα να είμαι πιο ενθουσιώδης για το όλο σκηνικό. Στην τελική την απόφαση την πήρα πιστεύοντας ότι είναι για καλό, πιστεύοντας ότι είναι αυτό που θέλω. Περίμενα να με πιάσει η μανία να θέλω να χορτάσω τους φίλους και το νησί πριν το εγκαταλείψω. Η συμπεριφορά μου λοιπόν παραξενεύει πρώτα και κύρια εμένα.</strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><strong></strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Ακούγοντας λοιπόν το «Στην Κ» ψες βράδυ και το Παύλο να σιγοτραγουδάει μελαγχολικά «όταν κάποιο βράδυ θα σε ξυπνήσει απότομα η κραυγή σου και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις και κείνη τρομαγμένη μες το ψυγείο κλείσει την φωνή σου, θα ναι αργά μεσάνυκτα και θα’ χεις κουραστεί», σκέφτηκα ότι το άγχος και η ανησυχία ίσως να είναι πολύ βαθύτερα από ό’τι θέλω να παραδεκτώ. Νιώθω σχεδόν να παραλύω όταν συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι στο πιο κρίσιμο σημείο της ζωής μου, στο σημείο όπου τελείωσαν τα όνειρα και η φοιτητική ανεμελιά και τώρα πρέπει να πράξω τις σημαντικότερες αποφάσεις της ζωής μου που θα καθορίσουν τη ζωή μου από δω και να πάει. Θα καθορίσουν ίσως το αν θα είμαι ευτυχισμένη ή όχι. </strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><strong></strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Ο άντρας που διάλεξα βιτρίνα στην ζωή μου συχνά με ρωτά «τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις», αλλά εγώ δεν κατάφερα ακόμα να δώσω απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Ξέρω πώς θέλω να είμαι όταν μεγαλώσω, ευτυχισμένη, γεμάτη από αγάπη και από ανθρώπους που να τους αγαπώ και να με αγαπούν (αριθμητικές συσχετίσεις δεν χωρούν σε αυτό που λέω). Θέλω να νιώθω ότι κάνω πράγματα που με ευχαριστούν, είτε αυτό ονομάζεται δουλειά, είτε σύντροφός, είτε πολύ πολύ πολύ αργότερα οικογένεια. Με αυτό δεν εννοώ ότι θέλω να βρω την μαγική συνταγή για να τα χω όλα ρόδινα, ούτε πιστεύω σε τέτοια παραμύθια. Εννοώ ότι στο τέλος της ημέρας να μπορώ να πω ότι όλα αυτά που βιώνω καλά και κακά το αξίζουν γιατί κάνω το γούστο μου ή κάνω πράγματα στα οποία πιστεύω. </strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><strong></strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Να ήξερα και τι είναι. Να είχα και ένα συμβόλαιο που να μου εγγυάτο ότι η επιλογές μου θα πετύχουν κιόλα και ότι δεν θα καταντήσω να βλέπω τις αλήθειες μου στο πάτωμα γυμνές…</strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><strong></strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Πώς το κάνατε εσείς αυτό ρε παιδιά, πώς βρήκατε τι θέλετε να γίνετε όταν μεγαλώσετε;</strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><strong></strong></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Υ.Γ.: Πάω να δω το Alice in Wonderland. Αναμείνατε σχόλια για τη σωσία μου. Άμα δεν με κάνει καλά η ατάλαντη, μαύρο φίδι που την έφαγε… :οΡ</strong></em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-1173338978060431498?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-9547776083419361992010-02-23T09:06:00.001+02:002010-02-23T09:08:44.281+02:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S4N-SM0hvqI/AAAAAAAAAHE/0Pdfd3GyfHI/s1600-h/img.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ct="true" height="272" src="http://3.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S4N-SM0hvqI/AAAAAAAAAHE/0Pdfd3GyfHI/s320/img.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #7f6000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Την περασμένη Πέμπτη πήγα και είδα το "Nine", την καινούργια ταινία του Rob Marshal, με ένα αρκετά ηχηρό κάστ όπως Daniel Day-Lewis, Marion Cotillard, Kate Hudson, Nicole Kidman, Judi Dench, Sophia Loren, Fergi, Penelope Cruz κλπ κλπ. Μ' άρεσε, στ’ αλήθεια το απόλαυσα! Παρόλο που είναι μούσικαλ, δεν χάνει από την ρεαλιστικότητα του. Ένιωσα ότι πρόκειται για ένα ψυχογράφημα του σημερινού μας κόσμου, ενός κόσμου που βασίζεται στο γκλάμουρ και στο φαίνεσθε, προσποιούμενος ότι το είναι, είναι μπανάλ και ξεπερασμένο. Ενδόμυχα όμως το ξέρει ότι κάτω από την εντυπωσιακή επιφάνεια, τα φανταχτερά φώτα και τα ακριβά αρώματα η δυσωδία της εσωτερικής σήψης και της μούχλας παραμένουν έντονες, τόσο έντονες που εμποδίζουν τον πρωταγωνιστή από το να κοιμηθεί τα βράδια, από τον να συγκεντρωθεί στα πραγματικά του θέλω και στην τελική από το να αποδώσει αυτό που ο περίγυρος του απαιτεί από αυτόν, το καταπληκτικό σενάριο και την επόμενη εμπνευσμένη ταινία. </strong></em></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><strong><span style="color: #7f6000;"></span></strong></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #7f6000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Με έκανε να αναρωτηθώ πως η ανάλαφρη αυτή ταινία, με την φασιονίστικη διάθεση να δημιουργεί καρέ αντάξια των ιλουστρασιόν σελίδων της Vogue, μπορεί με τον πιο ύπουλο τρόπο να σε αφυπνίσει από τον λήθαργο και να σε κάνει να αναρωτηθείς σε πιο βαθμό έχεις πέσει θύμα του δικού σου περίγυρου και της δικής σου αυταπάτης. Η μόδα και το τρέντι είναι οι σημερινοί λωτοί που μας προκαλούν παροδική και επιφανειακή εφορία και ταυτόχρονα μας κάνουν να λησμονούμε τα ουσιώδη, τις αληθινά σημαντικές αξίες.</strong></em></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><strong><span style="color: #7f6000;"></span></strong></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #7f6000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Έχω μεγαλώσει με το όνειρο της σκηνής, δεν φοβάμαι να σας το ομολογήσω. Η σκηνή έχει παίξει τεράστιο ρόλο στην δική μου κοινωνική ανικανότητα στην προσωπική μου ανισορροπία ως προσωπικότητα. Ένα μέρος μου λατρεύει τα φώτα, την λάμψη, την προσοχή που σε τρέφει όταν είσαι εκεί πάνω. Εξαιτίας της θα κρύβω πάντα μέσα μου ένα μικρό επιδειξία που διψάει για προσοχή και που θα θυσίαζε τα πάντα για την προσοχή του κοινού. Είναι αυτό ακριβώς που με κάνει να καταλαβαίνω γιατί υπάρχουν άνθρωποι που εξαιτίας αυτής της αγάπης γίνονται ιθύνοντες αλλα και υπερασπιστές των σημερινών πρότυπων του κατινίστικου lifestyle και της ανάγκης για αιμοβόρο θέαμα ώστε να προκαλούν το δέος και τον θαυμασμό με όποιο κόστος. Αυτό όμως που είναι πραγματικά λυπηρό είναι ότι το φιλοθεάμων κοινό πάντα είναι πρόθυμο να τους απενοχοποιήσει ή ακόμα και να τους συγχωρήσει και κάπως έτσι επιβιώνουν και διαιωνίζονται.</strong></em></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><strong><span style="color: #7f6000;"></span></strong></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #7f6000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Όταν όμως τα φώτα της σκηνής σβήνουν και η αυλαία πέφτει, παραμένει πάντα μόνο η ασχήμια, η ανεπάρκεια, η ελαττωματική ανθρώπινη φύση. Σε εκείνες τις στιγμές νιώθεις σαν ναρκομανής, μα το Θεό, νιώθεις ένα κενό, μια πείνα που δεν γεμίζει με τίποτα. Επιζητείς διαρκώς την προσοχή των γύρω σου, την αποκλειστική τους προσοχή, αδιαφορώντας για τα προσωπικά τους θέλω και τις ανάγκες τους. Αδυνατείς να επικοινωνήσεις. Άλλωστε αγνοείς πώς, αφού δεν είναι η φύση του πρωταγωνιστή να ασχολείται με τους άλλους, ούτε έμαθε ποτέ πώς να το κάνει, αφού επάνω στην σκηνή όλοι ασχολούνται μαζί του και μόνο μαζί του. Και έτσι αποτυγχάνεις διαρκώς, καταστρέφεις σχέσεις με ανθρώπους πολύ σημαντικούς για σένα, αποξενώνεις αγαπημένα σου πρόσωπα, καταστρέφεις σημαντικούς δεσμούς και όλα αυτά οδηγούν στην απομόνωση και στην μοναξιά. Απομένεις μόνος και ζωσμένος από ανασφάλειες και τότε αποκτάς την πρώτη σου φοβία την Μοναξιά. Τέτοιες σκηνές και τέτοια βάθρα μου φαίνεται πώς κτίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι στις μέρες μας, στην ανάγκη τους να ξεγελάσουν την εσωτερική τους ανεπάρκεια, να νιώσουν οι πρωταγωνιστές της δικής τους ζωής. </strong></em></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><strong><span style="color: #7f6000;"></span></strong></em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><strong><span style="color: #7f6000;"></span></strong></em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><strong><span style="color: #7f6000;"></span></strong></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #7f6000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Σε τέτοιες περιπτώσεις μόνο η διαφυγή σε σώζει. Μόνο αν αγκαλιάσεις την ίδια σου την φοβία θα καταφέρεις να ξεφύγεις από το φαύλο κύκλο της σκηνής και της κάθε σκηνής στην οποία έχουμε στήσει για τον εαυτό μας ο κάθε ένας από εμάς. Το να δεις τα πράγματα όπως είναι, απεγδυμένα από την επιφανειακή γκλαμουριά και την ωραιοποίηση, μόνο τότε μπορείς να τα εκτιμήσεις την πραγματική τους αξία. Και αυτό είναι και το συμπέρασμα της ταινίας, αυτό είναι ενδεχομένως και η λύση στα διαπροσωπικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, να αγκαλιάσουμε τις φοβίες μας, να αποδεχτούμε την ατελή και ελαττωματική μας φύση, να την κατανοήσουμε για αυτό ακριβώς που είναι και κατόπιν να ξεγελάσουμε τον εγωισμό μας ώστε να μπορέσουμε να αφουγκραστούμε τους γύρω μας και έτσι με αυτόν τον εναλλακτικό μα πιο υγιή τρόπο να κερδίσουμε το προσφιλή κοινό μας.</strong></em></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><strong><span style="color: #7f6000;"></span></strong></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #7f6000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Σας συστήνω την ταινία ανεπιφύλακτα! </strong></em></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><strong><span style="color: #7f6000;"></span></strong></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #7f6000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Υ.Σ.: Επίσης εναλλακτικά, στο Cine Studio, ξεκινά το φεστιβάλ Σκηνοθετών Κύπρου στο οποίο μετά από κάθε προβολή ακολουθέι ανάλυση από κάποιο ή τον ίδιο τον σκηνοθέτη της ταινίας. Ψάξτε το!</strong></em></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><strong><span style="color: #7f6000;"></span></strong></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #7f6000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Υ.Σ. 2: Σας εύχομαι όλους καλημέρα με γεμάτα ρεζερβουάρ. Αλήθεια πόση ώρα σας πήρε για να τα γεμίσετε χτες βράδυ;</strong></em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-954777608341936199?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-63203698355327754982010-02-10T11:17:00.001+02:002010-02-10T11:18:38.899+02:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S3J5rxGUvdI/AAAAAAAAAG8/uDDMsmucSVU/s1600-h/hitchcock-vf-11.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="218" kt="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S3J5rxGUvdI/AAAAAAAAAG8/uDDMsmucSVU/s320/hitchcock-vf-11.jpg" width="320" /></a></div><span style="color: #bf9000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Είμαστε αισίως στον Φεβρουάριο, τον πιο κιτς μήνα αυτού του χρόνου αφού μέσα στο επόμενο τριήμερο θα βιώσουμε την πλήρη εμπορικοποίηση του έρωτα και της διασκέδασης. Με ένα σπάρο δυο τριγώνια που λέει και η ρήση!</strong></em></span><br /><span style="color: #bf9000;"><br /></span><br /><span style="color: #bf9000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Επίσης όπως και κάθε χρόνο πλέον τόχουμε όλοι χωνέψει πως μας παίρνει διπλάσιο χρόνο να πάμε οπουδήποτε λόγω αφόρητης κίνησης. Γι’ αυτό λοιπόν έχω σταματήσει και να αγχώνομαι πλέον ότι πρέπει να φτάσω στην ώρα μου το πρωί στη δουλεία, άλλωστε έχω πολύ καλές και δυστυχώς συνήθως αληθινές δικαιολογίες ( βλέπε καραμπόλα από 3 μέχρι 6 αυτοκίνητα, οδικά έργα στη μέση κεντρικών οδών κλπ κλπ). Μέσα σε όλη αυτή την τρελά και επειδή δεν είμαι και ιδιαίτερα πρωινός τύπος απέκτησα ένα καινούργιο χόμπι: να παρατηρώ τους υπόλοιπους οδηγούς. Οι πλείστοι συνήθως έχουν μουντρούχικα πρόσωπα, κατεβασμένα μούτρα, νυσταγμένα μάτια. Κάποιοι μετά βίας κρατούν το κεφάλι τους όρθιο στους ώμους τους. </strong></em></span><br /><span style="color: #bf9000;"><br /></span><br /><span style="color: #bf9000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Ξεχωρίζεις τις νεαρές μητέρες αλλά και τις πλείστες πολυάσχολες γυναίκες γιατί κάνουν όλο τους το μακιγιάζ μέσα στο αυτοκίνητο, από τα φώτα του καλησπέρα μέχρι και τα φώτα του ΑΠΟΕΛ έχει επιτευχτεί η πλήρης μεταμόρφωση! Φώτα καλησπέρα: ξεκινάμε με την βάση, αν προλάβουμε περνάμε και μια στρώση πούδρας. Πρώτο πήξιμο περνάμε το πινελάκι στο ρουζ και το έχουμε σε ετοιμότητα. Δεύτερα φώτα εφαρμόζουμε ρουζ, σε περίπτωση που παρά το πράσινο το πήξιμο μας εμποδίζει από το να προχωρήσουμε συνεχίζουμε με την εφαρμογή της σκιάς, παραμένει η μάσκαρα, το μολύβι για τις πολύ μερακλούδες και το κραγιόν που αναγκαστικά μπαίνουν μόνο όταν κάνουμε στάση σε κόκκινο για αποφευχθούν ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Φώτα ΑΠΟΕΛ η επιχείρηση φτάνει στο πέρας της, ρίχνουμε μια τελευταία ματιά στο καθρεφτάκι για να βεβαιωθούμε ότι όλα πήγαν καλώς και μετά προσπαθούμε να πιάσουμε την ματιά κάποιου από τους βαθιά κοιμισμένους άντρες οδηγούς για μια επιπλέον επιβεβαίωση. </strong></em></span><br /><span style="color: #bf9000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Η αγαπημένη μου εικόνα όμως είναι οι οδηγοί που καπνίζουν, οι οποίοι έχουν τη συνήθεια να έχουν το παράθυρό τους ελαφρώς ανοικτό και κατά διαστήματα να βγάζουν το χέρι τους έξω για να τινάξουν τον καπνό τους. Ε λοιπόν ίσως εξαιτίας της δικής μου κοιμισμένης διάθεσης, εμένα αυτό το σκηνικό μου θυμίζει πάντα σκηνή από ταινία τρόμου, γιατί έτσι όπως κοιτάς μπροστά, χαμένος στις σκέψεις σου, λαχταρώντας το μικρό σου ζεστό κρεβατάκι σου αποσπά την προσοχή μια αργόσυρτη κίνηση ενός χεριού που ξεπροβάλει σιγά σιγά από μια μικρή σχισμή παραθύρου. Μεσ’ το κεφάλι μου αντηχεί στιγμιαία η μουσική υπόκρουση του&nbsp;Psycho (Hitchcock) και εκεί που παρασύρομαι και σκέφτομαι ότι θα βγάλει κάνα όπλο ή μαχαίρι και θα στοχεύσει το μπροστινό του γιατί του έχει σπάσει από ώρα τα νεύρα με τις βλακείες που κάνει πρωινιάτικα (ο παντελώς παραλογισμός όμως!) αυτό το χέρι απλά τινάζει τον καπνό του τσιγάρου με μια χαριτωμένη κίνηση και εξαφανίζεται ξανά! </strong></em></span><br /><span style="color: #bf9000;"><br /></span><br /><span style="color: #bf9000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Είναι κάτι τέτοια σκηνικά που με κάνουν δε να ξεκαρδίζομαι με την βλακεία μου προκαλώντας βλέμματα περιεργείας ή/και θαυμασμού για το τι με έπιασε πρωνιάτικα, ή για το που την βρίσκω την ενέργεια να έχω καλή διάθεση πρωί πρωί.</strong></em></span><br /><span style="color: #bf9000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Υ.Σ.: Τα winter blues πάντως συνεχίζονται την υπόλοιπη μέρα. Τα πολεμάω όμως με καινούργια project που ξεκίνησα, οπότε κάνω και κάτι χρήσιμο όσο μένω εντός. :ο(</strong></em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-6320369835532775498?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-20388745777116414512010-02-03T13:06:00.004+02:002010-02-03T13:11:10.150+02:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S2lYsZNRrLI/AAAAAAAAAG0/QEJgUYkdzYc/s1600-h/R_KITS000620.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><span style="color: #bf9000;"><img border="0" height="239" kt="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S2lYsZNRrLI/AAAAAAAAAG0/QEJgUYkdzYc/s320/R_KITS000620.jpg" width="320" /></span></a><span style="color: #bf9000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Ο χειμώνας τελικά δεν μου ταιριάζει καθόλου σαν εποχή! Νιώθω συνέχεια κουρασμένη για τα πάντα και δεν έχω χειρότερο από το να είμαι νωθρή και να νιώθω συνέχεια ατονία! Θέλω να κοιμάμαι και να χαζεύω ηλίθιες σειρές στην τηλεόραση. Το μόνο ενδιαφέρον πράγμα που κάνω είναι να διαβάζω κάνα βιβλίο. Και δεν είναι ότι δεν βγαίνω ή ότι δεν είμαι καλά και ούτε μπορώ να πω ότι δεν περνάω καλά. Αντίθετα είμαι σε πολύ καλή φάση και συναισθηματικά (ακόμα και σ’ ότι αφορά τη δική μου νέμεση: τις φιλίες) και στα επαγγελματικά πάω καλά και δράμα έχω στη ζωή μου και πάθος και τα πάντα! Το μόνο που λείπει είναι η έμπνευση και η δημιουργία. Κάθε πρωί καθοδόν για τη δουλειά έχω τουλάχιστον ένα καλό θέμα για το μπλοκ αλλά δεν μου βγαίνουν ποτέ. Μένουν μισοτελειωμένες προσπάθειες. Διαβάζω τα υπόλοιπα μπλοκ, αλλά δεν νιώθω να έχω τίποτα να πω για όσα γράφετε τον τελευταίο καιρό.</strong></em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><strong></strong></em></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #bf9000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Ίσως να είναι επειδή γενικά νιώθω πως είμαι σε φάση αναμονής, περιμένω μια μεγάλη αλλαγή που προγραμματίζω μέσα στην άνοιξη/καλοκαίρι. Μην με ρωτήσετε τι ακόμα θα σας πω εν καιρώ. Αλλά προς το παρόν απλά φιλτράρω τα πάντα μέσα από τις αισθήσεις μου και μαζεύω σιωπές. Μου κάνουν καλό οι σιωπές, νιώθω πάντα λίγο πιο σοφή κάθε φορά απλά αφουγκράζομαι τα πάντα και προσπαθώ να τα κατανοήσω μόνο μέσα από τις αισθήσεις μου, χωρίς φανφάρες και χωρίς υπερανάλυση. (να ένα καλό θέμα ;ο) …)</strong></em></span></div><span style="color: #bf9000;"></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: #bf9000;"><br /></span></div><em><strong><span style="color: #bf9000;"></span></strong></em><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: #bf9000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Υ.Σ.: Στο σεμινάριο τελικά δεν πήγα, πώς να τολμήσω να πάω με τέτοια έλλειψη έμπνευσης. Σας ευχαριστώ όμως για τα καλά σας λόγια και την υποστήριξή σας.</strong></em></span></div><span style="color: #bf9000;"></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: #bf9000;"><br /></span></div><em><strong><span style="color: #bf9000;"></span></strong></em><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: #bf9000; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>Υ.Σ.2: Απορώ που είναι τα όρια μεταξύ του σέβομαι και αποδέχομαι τον άλλο όπως είναι και του αφουγκράζομαι τις ανάγκες των γύρω μου και προσαρμόζομαι αναλόγως; Εσείς που θα τραβούσατε τη διαχωριστική γραμμή και πότε θα συμβιβάζατε τον χαρακτήρα σας για να καλύψατε τις ανάγκες κάποιου δικού σας ανθρώπου; </strong></em></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><strong><span style="color: black;"></span></strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-2038874577711641451?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-87471927720506981042010-01-20T12:06:00.000+02:002010-01-20T12:06:38.194+02:00<span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em></em></span><br /><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S1bSVO8tzoI/AAAAAAAAAGs/fay4gLCwyYg/s1600-h/writting.png" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="257" mt="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S1bSVO8tzoI/AAAAAAAAAGs/fay4gLCwyYg/s320/writting.png" width="320" /></a><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Έλαβα αυτό το εμαιλ σήμερα και πρέπει να πω ότι ενθουσιάστηκα! Μακάρι να τα καταφέρω να πάω, όχι γιατί έχω το ψώνιο να εκδώσω κάποιο βιβλίο αλλά επειδή το να γράφω είναι μια άμεση πηγή έκφρασης μου.</span><br /><br /><span style="font-family: Verdana;">Ελπίζω να αποτελέσει μια καλή πρόταση και για σας!</span><br /><br /><div align="center"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><u>Μαραθώνιος Συγγραφής</u></em></span><br /></div><br /><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Σάββατο 30 &amp; Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2010, 10.00 πμ – 05.00μμ</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><u>ΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ – ΜΑΡΙΑ ΓΟΥΣΙΟΥ</u></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ΠΟΙΟΣ: O οποιοσδήποτε έχει διάθεση, όρεξη ή/και ανάγκη για συγγραφή </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ΠΟΤΕ: Σάββατο 30 &amp; Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2010, 10.00 πμ – 05.00μμ</em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ΠΟΥ: Ξενοδοχείο Luxemburg, Κομνηνών 6, Θεσσαλονίκη</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ΓΙΑΤΙ: α) Έχω να λαμβάνω σπουδαία συγγραφικά ΔΩΡΑ–ΓΝΩΣΕΙΣ &amp; ΒΙΒΛΙΑ </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>(για τα οποία διαβάζω αναλυτικά στην πίσω σελίδα)</em></span><br /><em><span style="font-family: Verdana;"></span></em><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br />&nbsp;</span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>β) Επειδή η συγγραφή είναι σπουδαία πηγή απόλαυσης για μένα</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>γ) Επειδή θα έχω ένα ήσυχο και ζεστό μέρος για να γράφω ανενόχλητα </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>για δύο συνεχόμενες μέρες </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>δ) Επειδή μέσα σε αυτές τις δύο μέρες μπορώ να είμαι ιδιαίτερα </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>εστιασμένος στην συγγραφή, άρα ιδιαίτερα παραγωγικός και εμπνευσμένος</em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">&nbsp;</span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><u>ΚΟΣΤΟΣ: 65 € (</u>Περιλαμβάνει τα Δώρα &amp; το Υλικό του Μαραθωνίου. Δεν περιλαμβάνει την </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>κατανάλωση φαγητού, καφέδων – ποτών, κλπ)</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ΜΑΖΙ ΣΟΥ: α) Φέρε μαζί σου τα «αξεσουάρ» που νοιώθεις άνετα για να γράφεις (laptop, </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>notebook, το στυλό ή το μολύβι που κάνει το χέρι σου να «τρέχει», το αγαπημένο </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>σου σημειωματάριο ή ότι άλλο νοιώσεις που σου είναι συγγραφικά απαραίτητο) </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>β) Φέρε μαζί σου παλιές και νέες ιδέες σου για συγγραφή ώστε να </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>τις εξελίξουμε και να τις προχωρήσουμε μαζί</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em></em><br />&nbsp;</span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>γ) Φέρε μαζί σου την καλή σου διάθεση και το συγγραφικό σου μεράκι ώστε να </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>εξερευνήσεις το πόσα ακόμη μπορείς να δημιουργήσεις πάνω στο χαρτί</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>δ) Επίσης μπορείς να φέρεις μαζί σου τις παντόφλες σου, το αγαπημένο σου φούτερ </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>μπλουζάκι, τις πυζάμες σου (αν είσαι τολμηρός) και γενικότερα ότι σε κάνει να νοιώθεις άνετα </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><u>ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΕΩΣ: Πολύ Συγγραφή – Λίγα Λόγια</u></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Ο Μαραθώνιος Συγγραφής είναι έτσι «σχεδιασμένος» ώστε </em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>να σταματήσεις να σκέφτεσαι γύρω από την συγγραφή, </em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>αλλά να την κάνεις πράξη – να γράψεις πολύ για δύο μέρες. </em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Τα γραπτά δεν σχολιάζονται ούτε κρίνονται, έτσι νοιώθεις ακόμη πιο </em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ελεύθερος με την διαδικασία της γραπτής έκφρασης </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ &amp; ΕΓΓΡΑΦΕΣ: 2310794690 &amp; 6944840749 </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>(οι θέσεις είναι περιορισμένες, θα υπάρξει σειρά προτεραιότητας σε περίπτωση κάλυψής τους)</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><u>ΔΩΡΕΑΝ ΔΩΡΑ – ΓΝΩΣΕΙΣ &amp; ΒΙΒΛΙΑ </u></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>για τους συμμετέχοντες του Μαραθωνίου Συγγραφής </em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ΔΩΡΟ Νο 1: 1000 συγγραφικές ιδέες εξοικονόμησης κόπου και χρόνου: </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>α) για να εμπνευστείς συγγραφικά από το μηδέν </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>β) για να συνδυάσεις μαζί τους τις δικές σου ιδέες ώστε το </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>αποτέλεσμα να είναι συγγραφικά ανατρεπτικό και εκπληκτικό! </em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ΔΩΡΟ Νο 2: Τι μπορείς να κάνεις τις επόμενες 100 ημέρες για να ολοκληρώσεις το </em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>χειρόγραφό σου και να το εκδόσεις</em></span><br /><em><span style="font-family: Verdana;"></span></em><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br />&nbsp;</span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ΔΩΡΟ Νο 3: Τι φέρνει στην συγγραφή άσχημα αποτελέσματα&nbsp;. </em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Όλα όσα πρέπει να αποφεύγεις συγγραφικά </em></span><br /><em><span style="font-family: Verdana;"></span></em><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br />&nbsp;</span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ΔΩΡΟ Νο 4: Μια απλή διαδικασία που αν την ακολουθήσεις… δεν μπορείς παρά να </em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>γράψεις αυτό που ποθεί η ψυχή σου! Και να το γράψεις καλά! </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ΔΩΡΟ Νο 5: Το πλήρες ερωτηματολόγιο για το πορτρέτο ενός ήρωα </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ΔΩΡΟ Νο 6: Το e-book της Μαρίας Γούσιου, </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>«Πώς να γράψεις το Πρώτο σου Best Seller» - Ένας οδηγός </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>επιβίωσης για νέους συγγραφείς </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ΔΩΡΟ Νο 7: Τα e-books του Νίκου Σαπουντζή: </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>«Κέρδισε την Ζωή σου» - Ένα Σχέδιο Δράσης για να μπορέσεις να </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ζήσεις όλα εκείνα που έχουν νόημα για σένα και σου προσφέρουν το </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>δώρο που ακούει στο όνομα…. Ευτυχία!!! </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>«Αγάπη είναι…» - Ένα βιβλίο που εφαρμόζοντας την γνώση και </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>τα εργαλεία που σου προτείνει, μπορείς να μεταμορφώσεις την </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>σχέση σου – νέα ή παλιά – σε μια εμπειρία πληρότητας, ευτυχίας </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>και αμοιβαίου πάθους.</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ΔΩΡΟ Νο 8: …κι επειδή μας αρέσει να σας φροντίζουμε!</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Με κάθε εγγραφή, το «Beauty Studio» &amp; η Λία Μαργαριτέλη, προσφέρουν </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>σε κάθε συμμετέχοντα ή σε φιλικό/οικογενειακό του πρόσωπο, μια δωρεάν </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>ενυδάτωση-περιποίηση προσώπου, σε ένα από τα δύο καταστήματα στην πόλη </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>μας: στο Κέντρο Ικτίνου 16, τηλ: 2310 232167, 2310 251624, και στη Καλαμαριά </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Εθν. Αντιστάσεως 6, τηλ: 2310 805536, 2310 805546 </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>(για το ραντεβού - δώρο απαιτείται το ειδικό κουπόνι.)</em></span><br /><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><br /><em></em><br /><em></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-8747192772050698104?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-77693899745019996482010-01-13T10:17:00.004+02:002010-01-14T09:10:10.304+02:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S02CDVvernI/AAAAAAAAAGk/cW5LzF6g1F0/s1600-h/2000075221052344763_rs.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/S02CDVvernI/AAAAAAAAAGk/cW5LzF6g1F0/s320/2000075221052344763_rs.jpg" /></a><span style="color: yellow; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Τώρα τελευταία καθώς αφουγκράζομαι τους γύρω μου διαπιστώνω ότι, όπως όταν ήμασταν μαθητές και δηλώναμε αδύναμοι σε συγκεκριμένα μαθήματα, έτσι και τώρα στην καθημερινότητα μας βιώνουμε πράγματα, τομείς ή καταστάσεις στις οποίες δηλώνουμε «αδύναμοι». Ένας άνθρωπος είναι καταπληκτικός στο να θυμάται και να εκφράζει όμορφα το ενδιαφέρον του για την μικροκαθημερινότητα των γύρω του. Κάποιοι άλλοι είναι καλύτεροι στο να βρίσκουν τα σωστά πράγματα να πουν όταν βρίσκονται σε δύσκολες στιγμές. Μερικοί είναι καλύτεροι στο ερωτικό παιχνίδι, και εκεί που υπόλοιποι ξημεροβραδιαζόμαστε πάνω από τη τηλέφωνα, ή αγωνιούμε για το ένα και το άλλο, αυτοί ήδη ξέρουν τι να κάνουν ή τι να περιμένουν ή γιατί έγινε το κάτι κλπ. Και πάει λέγοντας…</em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: yellow;"></span></em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: yellow; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Μου δημιουργείται λοιπόν η απορία γιατί να συμβαίνει αυτό. Εννοώ ότι όλοι μπορούμε να αναγνωρίζουμε καλά «μοτίβα» συμπεριφοράς και ενίοτε να τα αναπαράγουμε επίσης με την ίδια «επιτυχία», αλλά είναι και άλλοι τομείς που παραμένουμε πάντα αδύναμοι, και όσο και αν βελτιωνόμαστε γενικότερα σαν άνθρωποι, αυτό το αγκαθάκι μένει μέσα μας και μας ενοχλεί. </em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: yellow;"></span></em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: yellow; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Εν παραδείγματι και επί προσωπικού: Γενικότερα ως άνθρωπος πιστεύω πως είμαι κοινωνικός, δυναμικός, μου αρέσει και επιδιώκω να μαθαίνω συνέχεια, να κρατάω τους ορίζοντες ανοικτούς κλπ κλπ. Όταν όμως έρχεται στο θέμα τις φιλίας πολλές φορές απογοητεύομαι ευκολότερα, περιμένω πράγματα από τους γύρω μου, χωρίς όμως να τα επικοινωνώ σωστά ή δεν αφουγκράζομαι πάντα τα μικρομυνήματα που μου στέλνουν οι γύρω μου. Νιώθω ότι εκεί είναι η αδυναμία μου, γιατί ενώ από αυτόν τον τομέα θέλω και επιδιώκω περισσότερα πράγματα κάπου με την ίδια μου τη συμπεριφορά δυσκολεύω τα πράγματα περισσότερο. </em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: yellow;"></span></em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: yellow; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Σε αντίθεση πολλές φίλες μου δυσκολεύονται πολύ με το θέμα έρωτας, τις καταρρακώνει, σπαταλούν όλη την ενέργεια τους εκεί μέχρι τελικής πτώσεως. Ένας απλός τσακωμός είναι ικανός να τους χαλάσει την θετική τους διάθεση για μέρες. Κάποιος φίλος μου με το που βλέπει τους γονείς του, του γυρίζουν τα μάτια ανάποδα, χωρίς να του κάνουν κάτι οι άνθρωποί, απλά επειδή υπάρχουν και νιώθει ότι πρέπει να μπει σε άμυνα για το ενδεχόμενο πρήξιμο τους.</em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="font-family: Verdana;"></span></em><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><span style="color: yellow;">&nbsp;</span></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: yellow; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Αυτές οι αδυναμίες λοιπόν μου φαίνονται περίεργες. Γιατί όλοι έχουμε γύρω μας ανθρώπους που είναι καλύτεροι στους τομείς που έχουμε εμείς αδυναμίες και άρα έχουμε θετικά παραδείγματα προς μίμηση. Παρόλα αυτά και ανεξάρτητα αν βελτιωνόμαστε ή όχι γενικότερα ή αν ωριμάζουμε μου φαίνεται ότι υπάρχουν πάντα πράγματα στα οποία δεν τα καταφέρνουμε και απορώ αν αυτό οφείλεται σε εμμονές, ανικανότητα, κολλήματα ή δεν ξέρω και εγώ τι. Και ακόμα περισσότερο με προβληματίζει αν μπορούμε όντως να βελτιωθούμε αν ξεπεράσουμε αυτό το κάποιο εμπόδιο ή αν είναι και μέρος του χαρακτήρα μας. Δηλαδή αν δεν είμαστε καλοί σε συγκεκριμένους τομείς όχι από κάποιο εμπόδιο ή αδυναμία αλλά επειδή αυτός ο τομέας απλά δεν μας ενδιαφέρει αρκετά στην τελική ή επειδή ενδόμυχα γνωρίζουμε ότι δεν τον χρειαζόμαστε για να είμαστε καλά και να περνάμε όμορφα. Ως ένα σημείο αυτό ισχύει, αλλά από την άλλη, αν κρίνω από την δική μου αδυναμία, δεν μπορώ να πω ότι δεν με ενδιαφέρει να έχω καλούς φίλους, το ακριβώς αντίθετο μάλιστα.</em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: yellow;"></span></em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: yellow; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Ίσως το κύριο κόλλημα μας για όλα αυτά να είναι τελικά η ίδια μας η προδιάθεση ως προς συγκεκριμένες καταστάσεις. Δηλαδή εγώ είμαι ένας άνθρωπος που νιώθω να έχω πληγωθεί πολλές φορές από τους συνανθρώπους μου, κυρίως γιατί στο παρελθόν υπήρξα ευκολόπιστη και θετική χωρίς να καμία άμυνα ή προσοχή. Έχω μάλιστα συλλέξει μια σειρά από ιστορίες που υποδεικνύουν ακριβώς πόσο πολύ έχω πληγωθεί. Ταυτόχρονα όμως δεν έχω μπει ποτέ στον κόπο να συγκεντρώσω με την ίδια ευλάβεια όλες τις στιγμές που κάποιος αναπάντεχα μου πρόσφερε ανιδιοτελώς. Και δεν είναι ότι δεν κουβαλώ αυτές τις θετικές στιγμές μέσα μου, ή ότι μου είναι δύσκολο να τις ανακαλέσω στην μνήμη μου ή ότι δεν το αντιλαμβάνομαι κάθε φορά που συμβαίνει και κυρίως δεν σημαίνει ότι δεν νιώθω συνειδητά ευγνωμοσύνη για όλη την θετική ενέργεια και αγάπη που πήρα και παίρνω από τους γύρω μου. </em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: yellow;"></span></em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: yellow; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Καταλήγω λοιπόν να πιστεύω ότι σε κάποιες περιπτώσεις όταν δηλώνουμε αδυναμία να χειριστούμε καλύτερα συγκεκριμένους τομείς τις ζωής μας που και μας ενδιαφέρουν και μας είναι σημαντικό να τους βελτιώσουμε, είναι γιατί άθελα σαμποτάρουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς με το να είμαστε, έστω και υποσυνείδητα, αρνητικοί. Περαιτέρω, και όπως πολλοί από εσάς μου είχατε υποδείξει την προηγούμενη φορά που παραπονιόμουνα για το θέμα «φιλία» πολλές φορές το να θέτεις σαν στόχο μια ωραιοποιημένη εικόνα μπορεί να θρέφει την φαντασία σου αλλά δεν σε βοηθάει πάντα να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα με ευκολία. Δηλαδή σε ένα κόσμο αγγελικά πλασμένο σαφέστατα οι φίλοι δεν θα σε παίδευαν ποτέ, θα ήξεραν πάντα τι συμβαίνει στο μυαλό σου και κάθε τσακωμός δεν θα άφηνε πικρίες και αμφιβολίες αλλά θα αποτελούσε λόγο να δεθεί μια παρέα περισσότερο. Στην πραγματικότητα όμως όλοι ξέρουμε και αναγνωρίζουμε ότι όλες οι ανθρώπινες σχέσεις θέλουν πολύ περισσότερο κόπο και προσπάθεια από αυτό. Άρα λοιπόν η απάντηση στις «αδυναμίες» μας είναι να είμαστε «θετικά ρεαλιστές».</em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: yellow;"></span></em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: yellow; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Όλα αυτά ακόμα και στα δικά μου αυτιά αντηχούν έως απλοϊκά, όμως μου πήρε πολύ καιρό να αντιληφθώ αυτήν την λάθος στάση μου και είμαι σίγουρη ότι και στην πράξη θα με παιδεύσει ακόμα περισσότερο να την εφαρμόσω. Στο πλαίσιο όμως της όλης αλλαγής που μου έφερε ο καινούργιος χρόνος ευελπιστώ τουλάχιστον ότι πλέον θα είμαι πιο θετική και ίσως καταφέρω να κάνω ακόμα ένα βήμα για να ξεπεράσω την μεγαλύτερη φοβία στο να εμπιστεύομαι τους γύρω μου. </em></span><br /></div><br /></div><em><span style="color: yellow;">Υ.Σ.: Έσας ποια είναι η δική σας αδυναμία/ες που θα θέλατε να αλλάξετε. &nbsp;</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-7769389974501999648?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-57758445835430100592009-12-31T10:07:00.000+02:002009-12-31T10:07:29.338+02:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SzxblrjfYOI/AAAAAAAAAGE/A87Y4kPUcuw/s1600-h/New%2520Years.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SzxblrjfYOI/AAAAAAAAAGE/A87Y4kPUcuw/s320/New%2520Years.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Το έχω ξαναπεί και εμμένω στην άποψη ότι γενικά δεν μου αρέσει η ιδέα του επιβεβλημένου απολογισμού εξαιτίας του τέλους αυτού του χρόνου ή αυτής της δεκαετίας. Το βρίσκω τρομερά δραματικό για τα γούστα μου. Πλην όμως, και όπως όλα τα πράγματα που απαρνούμαι ή κοροϊδεύω και στο τέλος τα λούζομαι, έτσι και φέτος συνειδητοποιώ ότι με το τέλος του 2009 έχω διανύσει ένα τέλειο κύκλο. Και όχι επειδή το επιδίωξα ή το διάλεξα και ούτε επειδή ήταν προβλέψιμο ή επειδή τα γεγονότα με οδηγούσαν σε αυτήν την πορεία «με μαθηματική ακρίβεια». Ή μάλλον τα γεγονότα ίσως και να ήταν εκεί αλλά, εγώ τα ερμήνευα με διαφορετικό τρόπο. </em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em></em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br />&nbsp;</span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Στην τελική όμως, και εκεί που είχα ξεκινήσει να κατασταλάζω σε απόψεις και θεωρήσεις περί ζωής όσο το δυνατόν πιο ορθολογιστικές και με γερές δόσεις κυνισμού, εκεί που ήμουνα στο όριο να παραιτηθώ από την πίστη μου στην καλοσύνη των ανθρώπων, στην επικοινωνία, στην αβίαστη επίδειξη ανθρωπιάς, στην αμεσότητα και στην απλότητα. Εκεί δηλαδή που πίστευα ότι μετά τα φοιτητικά χρόνια οι σχέσεις των ανθρώπων μόνο δυσκολεύουν και οι ίδιοι επιλέγουν συνειδητά να απομονώνονται παρά να προσπαθούν για τα πιο δύσκολα, ήρθε από το πουθενά η μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή μου και μου άλλαξε κυριολεκτικά τα φώτα! Ήταν ίσως το πιο όμορφο πράγμα που μου έχει συμβεί μέχρι τώρα! Με κυρίευσε σαν χείμαρρος, απαίτησε να κοιταχτώ στον καθρέφτη τις ψυχής μου και να απαντήσω στις πιο δύσκολες ερωτήσεις για την ηλικία και την φάση που διανύω, με τις μεγαλύτερες δόσεις ειλικρίνειας. </em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">&nbsp;</span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Η απόφαση ήταν δύσκολη και ακόμα με φοβίζει η επιλογή μου, αλλά ταυτόχρονα με κάνει να νιώθω ζωντανή, με κάνει να νιώθω ότι αγγίζω μια ακρούλα από όνειρα που είχα κρύψει βαθιά μέσα μου, φοβούμενη ότι ήταν απλά αδύνατα. Νιώθω (αν και φοβάμαι ακόμα και να το γράψω, πόσο μάλλον να το αρθρώσω δυνατά) ότι είμαι ευτυχισμένη. Τολμώ να αγκαλιάσω αυτό το αίσθημα αν και ταυτόχρονα φοβάμαι ότι θα εξανεμιστεί από στιγμή σε στιγμή. Ξέρω ότι από δω και πέρα ξεκινά μια πορεία δύσκολη, μα για το παρόν με ενθουσιάζει και για λίγο ακόμα μπορώ να ονειρεύομαι…</em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">&nbsp;</span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Δεν ξέρω τι άλλο να πω… νομίζω ότι δεν έχω τίποτα άλλο να πω. </em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">&nbsp;</span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Εύχομαι καλό νέο έτος σε όλους και αν υπάρχει ένα συμπέρασμα που πηγάζει από τις δικές μου εμπειρίες, θα σας συμβούλευα να ονειρεύεστε, να κυνηγάτε τα όνειρα σας με μανία και να πουλάτε το εαυτό σας όσο πιο ακριβά γίνετε γιατί αλλιώς οι άλλοι θα τον πουλήσουν φθηνά! </em></span><br /></div><br /></div><em><span style="color: #0b5394;"></span></em><br /></div><em><span style="color: #0b5394;"></span></em><br /></div><em><span style="color: #0b5394;"></span></em><br /></div><em><span style="color: #0b5394;"></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-5775844583543010059?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-50260958487444309042009-12-28T13:34:00.000+02:002009-12-28T13:34:24.744+02:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SziXR68hfmI/AAAAAAAAAF8/XxCuhMgrWYM/s1600-h/christmas.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SziXR68hfmI/AAAAAAAAAF8/XxCuhMgrWYM/s320/christmas.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Απολογούμαι για την απουσία μου. Δεν ήταν εσκεμμένη αλλά ο Δεκέμβρης μου επιφύλαττε πολλές εκπλήξεις.Για την ακρίβεια με έφερε αντιμέτωπη με ένα τεράστιο δίλημμα! Μέχρι και το ζώδιο μου, που για πρώτη φορά κατάφερε να κάνει σωστή πρόβλεψη, μου έθεσε το εξής ερώτημα: «Θα εγκαταλείψεις την ασφαλή Εδέμ για ένα επίγειο, επίπονο και σκοτεινό πάθος ή θα συμβιβαστείς υπό το βάρος μιας ζωής που σου προσφέρει την μοναξιά με το περιτύλιγμα της ασφάλειας;». Είναι σχεδόν τραγελαφικό ότι όλο το σύμπαν συνομοτεί στις πιο τρομακτικές μα ταυτόχρονα πιο ενθουσιώδεις αλλαγες τις μικροζωής μου. </em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em></em></span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><span style="color: #0b5394;"></span></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Δεν έχω καθόλου συγγραφικό οίστρο (τρομάρα μου), όλα τα σχέδια που είχα για νέα άρθρα μου φαίνονται ανούσια ή περιττά. Το μόνο που με απασχολεί είναι το «τι μέλλει γενέσθαι»... </em></span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><span style="color: #0b5394;"></span></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Χωρίς ίχνος τύψεων και κόντρα στην υπερενεργητική μου φύση, ομολογώ ότι το πιο ενθουσιώδες πράγμα που έκανα κατά την διάρκεια των εορτών ήταν να πάω το Σάββατο βράδυ στην New Division :οΡ Κατα τα άλλα οι γιορτές κύλησαν απλά υπερβολικά ήσυχα. Βέβαια πέρασα το μεγαλύτερο μέρος τους αρρωστούλα στο κρεβάτι. Η καλύτερη μου δε αυτές της γιορτές ήταν ότι εξαιτίας της ασθένειας βρήκα τον χρόνο να απολαύσω ταινίες, το βιβλίο μου και κυρίως ύπνο!</em></span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><span style="color: #0b5394;"></span></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Δε έχω κανένα εμφυολόγημα να μοιραστώ&nbsp;:oPPP&nbsp;Όμως σας εύχομαι ολόψυχα </em></span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><strong>ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ!</strong></em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-5026095848744430904?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-42032180210832770562009-12-07T08:36:00.000+02:002009-12-07T08:36:00.187+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em></em></span><br /></div><div class="" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SxyghRy__5I/AAAAAAAAAF0/RDElg92_xRA/s1600-h/sun&amp;moonlove[1].JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" er="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SxyghRy__5I/AAAAAAAAAF0/RDElg92_xRA/s320/sun%26moonlove%5B1%5D.JPG" /></a><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Χθες βράδυ βρέθηκα να οδηγώ σε ένα σύννεφο πυκνής ομίχλης. Τη φοβάμαι την ομίχλη, είναι από τις πιο δύσκολες συνθήκες οδήγησης για μένα. Χθες βράδυ όμως δεν με φόβισε καθόλου, αντίθετα η έντονη προσπάθεια που έπρεπε να καταβάλω για να οδηγήσω με βοήθησε να ξεκαθαρίσω πολλές σκόρπιες σκέψεις μου. Περνάω πάλι μια από κείνες τις φάσεις που δεν με πολύ-νοιάζει να βγαίνω, αντίθετα απολαμβάνω την ησυχία του σπιτιού μου και την χαρά του να χουχουλιάζω με ωραίες ταινίες, ή βιβλία. Βγαίνω έως ελάχιστα και προσπαθώ να είμαι πολύ επιλεκτική, κυρίως επειδή έχω την έντονη επιθυμία μέσα μου να διαχωρίσω τι έχει πραγματική αξία στο παρόν στάδιο και τι όχι.</em></span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Τα κυριότερα δε ερωτήματα μου στρέφονται γύρω από το θέμα της φιλίας, κυρίως γιατί νοιώθω ότι είναι ένα θέμα που δεν κατάκτησα ποτέ σε τέτοιο βαθμό που να νοιώσω αρκετά καλά, που να πιστέψω ότι τώρα μπορώ να επαναπαυτώ. Πάντα ονειρευόμουνα ως ιδανικό σενάριο μια παρέα τριών έως πέντε ατόμων, αγόρια κορίτσια, όπου ο καθένας θα συμμετείχε ως ξεχωριστή οντότητα. Θα είχε ο καθένας τις ασχολίες του, τα ενδιαφέροντα του, τους προβληματισμούς του και θα προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν όλα αυτά μεταξύ τους με ειλικρίνεια, με όλους τους φόβους και τα πάθη τους. Καθένας θα παράσυρε τους υπόλοιπους σε εξόδους του γούστου του και οι υπόλοιποι θα είχαν την ανοικτόμυαλη καλή διάθεση να ακολουθήσουν χωρίς πολλά κολλήματα, από επιθυμία να μοιραστούν τα πάθη του φίλου τους. ‘Η θα μαζεύονταν όλοι κάπου χαλαρά (π.χ. σε σπίτι, καφέ, μπαράκι, πάρκο…) για αμπελοφιλοσοφίες και ανταλλαγή θετικής ενέργειας. Δεν θα έπρηζαν ο ένας τον άλλο, αλλά θα αλληλοσυμπληρώνονταν. Δεν θα χρειάζονταν τη συνεχή επαφή, ή να περνούν τη μισή του μέρα στα τηλέφωνα αλλά θα ενεργούσαν ο καθένας ανεξάρτητα σύμφωνα με την προσωπικότητα και τα ενδιαφέροντα τους και θα επικοινωνούσαν ουσιαστικά, όταν θα είχαν χρόνο να απολαύσουν την παρέα ο ένας του άλλου. Καθένας τους θα ένοιωθε πιο δυνατός γιατί θα είχε σταθερό σημείο αναφοράς τους υπόλοιπους και θα ήξερε ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να έχει έστω ένα από αυτούς δίπλα του.</em></span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Μέχρι τώρα ήμουν αρκετά τυχερή ώστε να γνωρίσω αρκετά άτομα στη ζωή μου, που υπήρξαν φίλοι μου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Έμαθα, πήρα και αποκόμισα πολλά διδάγματα από αυτούς.Κάποιοι από αυτούς είναι για μένα και φίλοι ζωής. Αντίστοιχα όμως αρνήθηκα πολλές φορές να μείνω σε μια παρέα που δεν με εξέφραζε, που οι πράξεις της πήγαιναν αντίθετα στα πιστεύω μου, που αποδεικνυότανε πολύ ρηχή για να μπορέσει να αφουγκραστεί τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες μου. Το αποτέλεσμα αυτών μου των επιλογών είναι ότι ένοιωσα πολλές φορές το αίσθημα της μοναξιάς, που παρεμπίπτοντος αποτελεί και τη μεγαλύτερη φοβία μου. Κάθε τέτοια απόρριψη δε, την βίωσα σαν προσωπική μου ήττα και ποτέ δεν σκέφτηκα υπεροπτικά για αυτές μου τις αποχωρήσεις. Φιλτράρονταν μέσα από την σφαίρα του πόσο αλληλό-αξιοποιήσιμο ήταν το συγκεκριμένο σύνολο (με την έννοια που το έχω περιγράψει στο παρελθόν σε αυτό το blog). </em></span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Στην τελική δεν ξέρω αν η στάση μου αυτή ήταν σωστή, γιατί παρά το γεγονός ότι μπορώ με σιγουριά να πω ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι άνθρωποι τους οποίους μπορώ να αποκαλώ Φίλους, από την άλλη (με εξαίρεση μια μόνο χρονιά) δεν κατάφερα ακόμα ούτε καν να πλησιάσω το ονειρικό μου σενάριο. Εξακολουθώ λοιπόν να παιδεύομαι μήπως κάνω κάτι στραβά, αν πρέπει να βάλω νερό στο κρασί μου και να συμβιβαστώ με ανθρώπους που θα πρέπει να δικαιολογήσω κάποιες συμπεριφορές τους που με ενοχλούν και θα πρέπει να καταβάλω μεγαλύτερη προσπάθεια να τους καταλάβω και να τους αποδεκτώ… </em></span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em></em></span><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em>«Each friend represents a world in us, a world possibly not born until they arrive, and it is only by this meeting that a new world is born.» (Ann Richards)</em></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-4203218021083277056?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-84703711091696755602009-11-27T15:43:00.002+02:002009-11-27T15:44:17.387+02:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: justify;"><a href="http://adelle.com.au/wp-content/uploads/2008/07/p_friendship.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://adelle.com.au/wp-content/uploads/2008/07/p_friendship.jpg" width="198" yr="true" /></a><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Ποιά τα συστατικά που συνθέτουν μια καλή φιλία; Τι σου προκαλεί την αίσθηση ότι ναι υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου&nbsp;που μπορείς να&nbsp;θεωρείς καλούς&nbsp;φίλους και&nbsp;τι κάνεις εσύ που θεωρείς ξεχωριστό για τους φίλους σου; Τέλος πώς νιώθει αυτό το αίσθημα του να&nbsp;ανήκεις σε ένα προσεκτικά διαλεγμένο όμορφο σύνολο που αποκαλείς τους φίλους ή την παρέα σου;&nbsp;</em></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-8470371109169675560?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-16942360922731953322009-11-24T09:57:00.000+02:002009-11-24T09:57:16.884+02:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SwuQsHjQgRI/AAAAAAAAAFs/RV1ZH7JWjYk/s1600/child_singing.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SwuQsHjQgRI/AAAAAAAAAFs/RV1ZH7JWjYk/s320/child_singing.jpg" yr="true" /></a><br /></div><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Όταν ήμουνα μικρή είχα πάθει μια εξάρτηση με το τραγούδι της Άντζελας Δημητρίου (νομίζω)&nbsp;που έλγε "Δεν παντρεύομαι, δεν παντρεύομαι, εγώ δεν ερωτεύομαι"! Ήταν τέτοια δε η&nbsp;πόρωση μου με το τραγούδι αυτό που ένα καλοκαίρι που έμενα σε μια θεία μου στην Λεμεσό, είχα ξεσηκώσει όλο το σπίτι&nbsp;μαζί με την καημένη την ξενυκτισμένη την ξαδέλφη μου με&nbsp;&nbsp;την ερμηνία μου&nbsp;σε ιδιαίτερα υψηλά ντεσιμπέλ&nbsp;σε αυτό το&nbsp;τραγούδι.</em></span><br /><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Ψες βράδυ ένοιωσα μια έντονη επιθυμία να επαναλάβω το όλο σκηνικό με το ακριβώς&nbsp;ίδιο πάθος όταν η μητέρα μου με ιδιαίτερα&nbsp;αυστηρό ύφος &nbsp;απαίτησε να μάθει τι συμβαίνει με την προσωπική μου ζωή. ΄Οταν δε της άπάντησα στον ίδιο τόνο ότι δεν είχα&nbsp;τίποτα να της πω,&nbsp;με κατηγόρησε μάλιστα ότι της έλεγα ψέματα! </em></span><br /><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Αυτό με τις μαμάδες και τις ανησυχίες τους πραγματικά δεν το κατάλαβα ποτέ, ούτε με το ένστικτο που πάντα πέφτει έξω, ούτε με την&nbsp;έγνοια τους μπας και μείνουμε μόνοι - είδικά τα κορίτσια - σ'αυτή τη ζωή χωρίς κάποιο σύντροφο παρά το πλευρό μας.&nbsp;Άλλα ρε μαμά άμα είναι&nbsp;να είμαι με κάποιον που&nbsp;δεν με γεμίζει στη ζωή μου προτιμώ να είμαι μόνη μου! Αν και γιαυτό ακόμα έχει την απάντηση έτοιμη (όχι που δεν θαχε!) και πάντα μου αντιγυρίζει ότι η ευτυχία δεν βρίσκετε ποτέ στην απομόνωση και η αέναη μάχη των γενεών συνεχίζεται... </em></span><br /><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Η πλάκα είναι πως της εξηγήσα&nbsp; πολλές&nbsp; φορές τις βλέψεις μου επί του θέματος, ότι&nbsp;δηλαδή&nbsp;ψάχνω για συντρόφους και συντροφικές σχέσεις στη ζωή μου (γενικότερα αλλά και ειδικότερα)&nbsp;και πως το νυφικό και το χαρτί του γάμου δεν σημαίνουν τίποτα&nbsp;για μένα άμα είναι κενού περιεχομένου και πάντα συμφωνούμε στην θεωρία. Όμως το άγχος της μαμάς μου για να με αποκαταστήσει δεν λέει να καταλαγιάσει με τίποτα και έτσι οι τάσεις ανάκρισης με διάφορα ύπουλα και μη&nbsp; μέσα συνεχίζουν ακάθεκτες! </em></span><br /><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Αιώνια κύπρια μάνα σε αγαπάω μα δεν παντρεύομαι!!!!!</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-1694236092273195332?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-29259603033561680482009-11-17T14:37:00.000+02:002009-11-17T14:37:55.238+02:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SwKY4MFL4SI/AAAAAAAAAFk/oeDxS-2F5YI/s1600/cup+of+coffee.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SwKY4MFL4SI/AAAAAAAAAFk/oeDxS-2F5YI/s320/cup+of+coffee.jpg" yr="true" /></a><br /></div><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Άλλιως τον είχα συνδέσει μέχρι τώρα τον καφέ. Με παρέες, χαλαρές φάσεις, ξεκούραση και χαλάρωση, κουτσομπολιό γενικά με όμορφες στιγμές. Δεν τον είδα ποτέ ως αναγκαίο κακό. Η καλή του ποιότητα είχε υπάρξει κάποτε πολύ σημαντική και δεν καταδεχόμουνα να ανεκτώ κάτι υποδιέστερο του Καλού Καφέ, του προσεκτικά επιλεγμένου χαρμανιού και της σωστής ποικιλίας. </em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: #0b5394;"></span></em></span><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Κι όμως αυτή η πολυτέλεια ανήκει στο παρελθόν</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: #0b5394;"></span></em></span><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Τώρα πλέον η μυρωδιά μιας κακής ποιότητας καφέ μου ανοίγει καθημερινά την πόρτα του γραφείου, με συνοδεύει στα meetings, μου κρατάει συντροφιά στα ξενύκτια και στις εξτρά ώρες εργασίας. Οι πιτσιλιές του στο γραφείο και στα χαρτιά έχουν γίνει γνώριμοί φίλοι, συνοδοιπόροι στα αισθήματα που με διαπερνούν τρέχοντας καθώς εργάζομαι. Ως άλλες παρήγορες νότες που προσπαθούν να μου απαλύνουν το καθημερινό άγχος μου. Με άλλα λόγια εξάρτηση με την αναγκαία σχέση αγάπης-μίσους που συνοδεύει αυτού του είδους σχέσεις.</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: #0b5394;"></span></em></span><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Ο καφές έχει καταντήσει πλέον ένα αναγκαίο κακό για να με βοηθήσει να βγάλω την μέρα παρά μια απόλαυστική συνήθεια που έχει υπάρξει μέχρι τώρα. Και έτσι με τον ίδιο περίεργο τρόπο αλλάζουν πολλές συνήθειες από απολαυστικές σε αναγκαίες. Ακόμα ένα σημάδι μάλλον πως&nbsp;μεγαλώνω...</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-2925960303356168048?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-737302023555263372009-11-12T14:40:00.001+02:002009-11-12T14:59:59.722+02:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SvwGt0a7y2I/AAAAAAAAAFc/DrRQJloROYU/s1600-h/wild_woman_dancing.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sr="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SvwGt0a7y2I/AAAAAAAAAFc/DrRQJloROYU/s320/wild_woman_dancing.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Σκέφτομαι ότι εμείς οι γυναίκες είμαστε τόσο περίεργα πλάσματα. Ακροβατούμε πολλές φορές μεταξύ τις ορθολογικής πρακτικότητας και τις φαντασιόπληκτης ευαισθησίας μας.Παλεύουμε ακόμα να αποδείξουμε την αξία μας σε μια κοινωνία που παραμένει βαθιά ανδροκρατούμενη και που απαιτεί από εμας να είμαστε τα πάντα (μητέρες, σύζυγοι, ερωμένες, φίλες, επαγγελματίες, πρότυπά ηθικής, σοβαρότητας, θυληκότητας, σεξουαλικότητας, εξυπνάδας, λογικής, πρακτικότητας... και η λίστα συνεχίζεται). Μα το αξιοθαύμαστο είναι ότι την παλεύουμε στ'αλήθεια. Στ'αλήθεια προσπαθούμε να υιοθετήσουμε όλους αυτούς τους ρόλους χωρίς δεύτερη σκέψη και οι πλείστες πιστεύουμε βαθιά μέσα μας ότι όλα αυτά στα αλήθεια συνθέτουν την ιδανική γυναίκα. Νίωθουμε μάλιστα τύψεις αν δεν τα καταφέρνουμε σε κάτι από όλα αυτά. </em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Και ας μην παρεξηγηθώ δεν εκφράζω φεμινιστικές τάσεις, ούτε και ασπάστικά ποτέ αυτήν την ιδεολογία. Μάλιστα άν με ρωτάτε προσωπικά πιστεύω ότι το μόνο που προσέφερε ο φεμινισμός πρακτικά στις γυναίκες ήταν να τις επιβαρύνει με ακόμα περισσότερα καθήκοντα γιατί πλέον συνεχίζουμε να επωμιζόμαστε όλα τα πάραπάνω καθήκοντα αλλά τώρα τα κάνουμε με ανταγωνιστική διάθεση ώστε&nbsp;να αποδείξουμε ότι είμαστε όντως καλύτερες από το αντίθετο φύλο.</em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Στην τελική όμως τι μας προσφέρει όλος αυτός ο αγώνας από άποψη ηθικής ικανοποίησης; Μας κάνει σταλήθεια πιο ευτυχισμένες, πιο πλήρεις. Προσωπικά στο δικό μου πετσί δεν το ένιωσα ακόμα αυτό, αλλά αντιθέτως νιώθω συνεχώς να αμφισβητούμαι&nbsp;και&nbsp;να διαγωνίζομαι με κριτήρια που δεν είναι καν καθαρά και επικυρηγμένα και πολλές φορές να απορρίπτομαι στην ψύχρα. Και όχι μόνο αλλά&nbsp;επιπλέον σε όλα τα πάραπάνω καθήκοντα αναμένεται ότι πρέπει να αντεπεξέρχομαι&nbsp; και χωρίς να γίνομαι πολύ σκληρή, πολύ ανδροπρεπής ή ασεξουαλική, γιατί τότε χάνω την αξία μου ως γυναίκα, και γίνομαι εκφοβιστική ή απειλιτική προς τους άνδρες σε σημείο που νιώθουν την ακατανίκητη ανάγκη να κάνουν αυθαίρετες&nbsp;νήξεις για την επίδοση μου στο κρεβάτι ή καλύτερα την έλλειψη αυτής ή την δική μου ανικανότητα. </em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Και ερωτώ εμένα σαν γυναίκα τι μου προσφέρει η όλη παραπάνω κατάσταση, πάντως σίγουρα όχι ικανοποίηση, ούτε ευτυχία, ούτε καν αναγνώριση για να θρεύσω τουλάχιστον&nbsp;τον εγωισμό μου και να ισχυριστώ ότι κερδίζω έτσι κάτι από αυτό, έστω και τόσο ποταπό. Εξακολουθώ να ζω ανάμεσα σε ανθρώπους που θα συνεχίσουν να με ταπελώνουν χωρίς κάν να μπουν στο κόπο να με γνωρίσουν και που θα πέφτουν πάντα στα κλισέ συμπεράσματα που περιβάλλουν το γυναικείο φύλο. </em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Και για αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων είμαι πάνω απ'όλα άνθρωπος άρα κατά βάση γεμάτη ελαττώματα. Το δουλεύω το μυαλό μου αλλά υπάρχουν και τομείς που δεν σκαμπάζω και δε βρίσκω κανένα λόγο γιατί να απολογηθώ γι’ αυτό. Μπορώ να γίνω αποτελεσματική, λειτουργική, συντροφική, σεξουαλική, μητρική και ότι αλλό κατά βούληση και εφόσον οι συνθήκες μου το εμπνέουν και όχι επειδή κάποιος μου το επιβάλλει, ή το απατεί ως δεδομένο.Δεν ψάχνω να ενσαρκώσω κανένα ρόλο από τους παραπάνω&nbsp;από μόνη μου, αλλά πιστεύω ότι ενδεχομένως να ενσαρκώσω κάποιους απο αυτούς αν οι συνθήκες είναι κατάλληλες και γόνιμες.&nbsp;Και τέλος δεν θέλω κανένα άνθρωπό στην ζωή μου που να μην θέλει να είναι σεαυτή, που να αδυνατεί να εκτιμήσει το δάσος γιατί δεν του αρέσει η διαρρύθμιση ή ένα συγκεκριμένο δέντρο ή ακόμη χειρότερα κρυφοκοιτάζει, επικρίνει με την ασφάλεια του παρατηρητή και αποχωρεί. Η ζωή είναι μικρή και το παιχνίδι είναι όλα ή τίποτα. </em></span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span><br /></div><em></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><em><span style="color: #0b5394;">Υ.Γ 1: Με αφορμή το </span><a href="http://oniropolos.blogspot.com/2009/11/blog-post.html"><span style="color: #0b5394;">συγκεκριμένο</span></a><span style="color: #0b5394;"> άρθρο του ονειροπόλου</span></em></span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span><br /></div><em></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Υ.Γ. 2: Anti-Christ παραδέχομαι ότι η συγκεκριμένη εγγραφή είναι λίγο πολύ γυναικεία και δικαιούσαι να μου τα χώσεις γιαυτό</em></span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394;"><br /></span><br /></div><em></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Υ.γ. 3: Τυχόν ομοιότητες με γεγονότα συμπεριφορές και ανθρώπους ειδικά με δικούς μου ανθρώπους είναι καθαρά τυχαίες.</em></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-73730202355526337?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-36326045293967818772009-11-10T15:41:00.001+02:002009-11-10T15:42:13.125+02:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SvltUqPgxEI/AAAAAAAAAFU/jH0OmoA8Dro/s1600-h/piles-of-files-woman.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" sr="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SvltUqPgxEI/AAAAAAAAAFU/jH0OmoA8Dro/s320/piles-of-files-woman.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Στην σημερινή κοινωνία του 21ου αιώνα και παρά τα ομολογουμένως τεράστια άλματα προόδου που σημειώνονται καθημερινά υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο όχι μόνο μένουμε στάσιμοί αλλά κατά τα&nbsp; φαινόμενα πάμε από το κακό στο χειρότερο και αυτό είναι το filing!</em></span><br /></div><span style="color: #0b5394;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το&nbsp;πόσο χώρο καταλαμβάνουν τα ντοσιέ&nbsp;στο κάθε γραφείο αλλά και από τους ίδιους τους υπαλλήλους που μπαίνουν στην διαδικασία να κρατάνε αρχείο ή ακόμα χειρότερο το ότι υπάρχει&nbsp;συγκεκριμένο προσωπικό επιφωρτισμένο με το καθήκον της αρχειοθέτησης και ότι παρόλαυτα το αποτέλεσμα παραμένει πάντα το ίδο:&nbsp;Όταν χρειαστεί να ανασύρεις&nbsp;ένα οποιοδήποτε έγγραφο από ένα κάποιο file, το έγγραφο αυτό είτε δεν υπάρχει, είτε&nbsp;έχει εξαφανιστεί και γενκότερα απλά δεν&nbsp;υπάρχει καμία ελπίδα να το βρεις το ρημαδοέγγραφο! Όποτε κάθε φορά που πρέπει να βρώ ή μάλλον να ανακαλύψω κάποιο έγγραφο καταλήγω να κάνω ανασκαφές τύπου Ιντιάνα Τζόουνς,&nbsp;ή να επιδίδομαι σε επειχήρηση&nbsp;εξιχνιάσης μυστηρίων&nbsp;ως άλλος Ηρακλής Πουαρό.</em></span><br /></div><span style="color: #0b5394;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"></span></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Ως πότε πλέον, ως πότε!&nbsp;</em></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-3632604529396781877?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-8199574084696299712009-11-03T14:35:00.000+02:002009-11-03T14:35:19.905+02:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SvAipv2FVlI/AAAAAAAAAFM/jF_AsXE-cgA/s1600-h/Lazy-Cat-009-1024x768.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SvAipv2FVlI/AAAAAAAAAFM/jF_AsXE-cgA/s200/Lazy-Cat-009-1024x768.jpg" vr="true" /></a><br /></div><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Τελικά έτσι πρέπει ναναι&nbsp;τα βράδια των φθινοπωρινών&nbsp;Δευτέρων, τεμπέλικα, χουχουλιάρικα, με πιτζαμούλες, κουβερτούλα, σειρές&nbsp;στο labtop&nbsp;και ψιλοκουβεντούλα με φιλαράκια.</em></span><br /><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Έσενα ποια είναι η ιεροτελεστία της Δευτέρας σου;&nbsp;</em></span><br /><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Υ.Γ.: Την Κυριακή το απόγευμα&nbsp;βρέθηκα στο "Brew".&nbsp;Το λάτρεψα.&nbsp;Χαλαρό, με χαριτωμένη διακόσμηση, τεράστιους καναπέδες και&nbsp;ένα ατέλιωτο κατάλογο με τσάγια.&nbsp;Ήτανε πραγματικά υπέροχα!&nbsp;</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-819957408469629971?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-14141747475542740752009-10-29T11:11:00.001+02:002009-10-29T11:34:42.630+02:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SulSLqSCZZI/AAAAAAAAAE8/rNkMGl5D9Bc/s1600-h/alice-falling-down-rabbit-hole-2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SulSLqSCZZI/AAAAAAAAAE8/rNkMGl5D9Bc/s320/alice-falling-down-rabbit-hole-2.jpg" vr="true" /></a><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>“Always speak the truth, think before you speak and write it down afterwards” (Lewis Carroll) </em></span><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Πορευόμαστε σ’ένα περίεργο κόσμο γεμάτο οξύμωρα σχήματα. Προσπάθουμε να αναλύσουμε τους εαυτούς μας, τα συναισθήματα μας, να δημιουργήσουμε κανόνες και όλα αυτά γιατί προσπαθούμε απεγνωσμένα να προστατευτούμε από το απροσδόκητο και από τις φοβίες μας. Είναι όμως φορές που αναπόφευκτα πληγωνόμαστε ή πληγώνουμε......&nbsp;</em></span><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Οι χειρότερες πληγές&nbsp;είναι πιστεύω&nbsp;όταν χρειάζετε να πληγώσουμε τους γύρω μου, όχι εσκεμμένα και ηθελημένα, αλλά επειδή δεν γίνεται διαφορετικά....&nbsp;Από&nbsp;μια προσπάθεια&nbsp;να τους προστατέψουμε από μετέπειτα πράξεις που θα τους πλήγωναν χειρότερα. Επειδή ξέρουμε τους εαυτούς μου λίγο καλύτερα απ’αυτούς. Και αυτό από μόνο του εμπεριέχει μια αδικία, γιατί ως φύση αδύνατη έχουμε ανάγκη να ελπίζουμε. </em></span><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Και&nbsp;γιατί προσωπικά&nbsp;ως άνθρωπός που δηλώνω ότι θέλω να γίνομαι καλύτερη, ακυρώνω την ίδια μου τη δήλωση και προσπάθεια με το να περιμένω και να επιβαιβεώνω τους γύρω μου ότι προβλέπω και είμαι σίγουρη ότι θα ξανακάνω τα ίδια «λάθη». Κι όμως είναι φορές που, επαναλαμβάνω, είναι απλά αναπόφευκτο…</em></span><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Σήμερα νίωθω μια πολύ άσχημη εκδοχή του εαυτού μου.</em></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-1414174747554274075?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-77418096546599268442009-10-22T11:12:00.000+03:002009-10-22T11:12:17.779+03:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SuATpeGe80I/AAAAAAAAAE0/G7YXpsM0J3s/s1600-h/alice%20and%20rabbit.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SuATpeGe80I/AAAAAAAAAE0/G7YXpsM0J3s/s320/alice%2520and%2520rabbit.jpg" vr="true" /></a><br /></div>Κάτι συμβαίνει γύρω μου και μέσα μου. Κυκλοφορώ συνεχώς μέσα στην πολή, δημιουργώ νέους δεσμούς και για την ώρα έχω την αίσθηση πως ανακαλύπτω πράγματα που νομίζω μου ταιρίαζουν. Ίσως να ξεκίνησα να βρίσκω το δικό μου τρόπο να γεμίζω τις παταρίες από την ενέργεια του νησιού( τ’αγαπώ αυτό το νησί προς δική μου έκπληξη). Ίσως επειδή μετά το τελευταίο spring clean μπήκαν καινούργια άτομα στην ζωή μου και νιώθω ότι έχω πραγματικά να πάρω απαυτούς. Οι τρεις τελευταίες εβδομάδες πάντως ήταν ευχάριστα γεμάτες. Έχω τόσες πολλές προτάσεις για εξόδους που δεν ξέρω από που να ξεκινήσω...<br />Πηγαίνετε Λάρνακα! Τώρα είναι η ιδανική περίοδος για να σουλατσάρει κανείς στην Λάρνακα αν με ρωτάτε γιατί δεν είναι πλέον ασφυκτικά γεμάτη, η υγρασία είναι μειωμένη και υπάρχει διάχυτη η μυρωδιά της θάλασσας από το ελαφρύ αεράκι που αγκαλιάζει την πόλη κάθε βράδυ. Οι προωρισμοί αρκετοί. Η καινούργια μου προτίμηση- ανακαλυψη είναι το 1900, ένα μικρό μπαράκι, που στεγάζετε σ’ένα διατηρητέο σπίτι με ξύλινη επένδυση, περισσή αγάπη για την τέχνη και ένα μικρό χαριτμένο εστιατόριο στο πάνω όροφο του μαγαζιού που παίζει συνεχώς παλιά μπλουζ κομμάτια! Ξεναερεωτεύτηκα Ella Fitzerald και Louis Armstrong, υπέροχες φωνές!<br />Μετά σταθερή αξία παραμένει το “Blue Pine”, κλασική μπυραρία, με καλό φαγητό, όμορφη ατμόσφαιρά, χαριτωμένη αυλή και για τις πιο κρύες νύκτες το “Jack Daniels room” με τεράστιους καναπέδες. Συστήνω ανεπιφύλακτα την Caesar Salad του! Ακόμα λίγο πιο πριν, στον κεντρικό δρόμο προς φοινικούδες βρίσκεις το “La Pasteria”, το “Nippon” και το “Viale” για πολύ καλό φαγητό και όμορφη χαλαρή ατμόσφαιρα. <br />Η δε Λευκωσία συνεχίζει να με εκπλήσσει ευχάριστα καταρχάς γιατί συνεχίζει να έχει πολλά events. Πήγα στο «Tape», την Κυριακή και το συνιστώ κυρίως για τις δυνατές του ερμηνίες και τους έξυπνα σαρκαστικούς διαλόγους του. Θέλω να πάω στο “Barfly”, που παίζει τις καθημερινές στην Διαχρονική. Και μιας και είπα Διαχρονική είναι η σίγουρη επιλογή για σαββατιάτική έξοδο. Το μουσικό της σχήμα και το πρόγραμμα σκίζουν. Προσωπικά δε τρέφω μεγαλή συμπάθεια και εξαιτίας του ότι το σχήμα απαρτίζουν τρεία μέλη από το συγκρότημα “Sulphurs” και ο François που είναι ο καλύτερος μπλουζ τραγουδιστής που έτυχε νακούσω στο νησί (εμφανιζόταν πέρσυ στην Ιθάκη κατά διαστήματα και ήταν πραγματικά απίθανος).<br />Επίσης σταθερή αξία μένουν και οι προβολές του Cine Studio. Αυτήν την εβδομάδα ξεκινά το «Οι πληγές του Φθινωπόρου». Τέλος σταθερή αξία παραμένει και το Hustle τις Κυριακές με υπέροχες μουσικές επιλογές και πολύ πιο χαλαρό κόσμο (γενικά πρέπει να χαλαρώσουμε λίγο σ’αυτό το νησί). <br />Τελίκα μου ταιριάζει πολύ το φθινώπορο στην Κύπρο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-7741809654659926844?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-86353818101124196102009-10-16T16:12:00.000+03:002009-10-16T16:12:55.467+03:00<div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SthxPZatL-I/AAAAAAAAAEs/8SNTj8zKtW0/s1600-h/two-lovers-b.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SthxPZatL-I/AAAAAAAAAEs/8SNTj8zKtW0/s320/two-lovers-b.jpg" vr="true" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Χθες βράδυ πήγα στην προβολή της ταινίας «Two Lovers» (την τελευταία ταινία του Joaquin Phoenix πριν αποφασίσει να παρατήσει την καρίερα του ως ηθοποιός για να γίνει ο χειρότερος ράπερ της εποχής του). Η όλη πλοκή αφορούσε ένα εξορισμού προβληματικό τρίγωνο. Για ένα άντρα που αποζητούσε τη σωτηρία από τον ίδιο του τον εαυτό στα πρόσωπα δύο διαφορετικών γυναικών. Η ταινία ήταν πολύ ενδιαφέρον, χωρίς ιδιαίτερες εντάσεις αλλά με μια διάχυτη αγωνία για επιβίωση.</em></span><br /></div><em><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana;"></span></em><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><span style="color: #0b5394;"></span></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Και αυτό ( surprise surprise) με έκανε να αναλογιστώ την ανικανότητα μας σαν άνθρωποι να ξεδιαλύνουμε τις ίδιες μας τις ζωές, να επιλέγουμε ανθρώπους και καταστάσεις χρηστές για μας, μέσα από τις οποίες να μπορούμε σταλήθεια να επικοινωνούμε, να δημιουργούμε και να πέρνουμε θετική ενέργεια. Γενικά ως άνθρωποι τέινουμε να μαζεύουμε γύρω μας ανθρώπους τους οποίους αδυνατούμε να αξιοποιήσουμε και ως αποτέλεσμα το μόνο που καταφέρνουμε είναι να καταλήγουμε να γκρινιάζουμε για τον κοινωνικό μας περίγυρω, για τους φίλους μας, ακόμα και για τον ίδιο τον άνθρωπο που έχουμε επιλέξει ως σύντροφό μας και να νιώθουμε κουρασμένοι απ’ αύτους και κατεπέκταση κουρασμένοι από τους ίδιους μας τους εαυτούς. Άρα καταλήγουμε να δημιουργούμε «άχρηστες» σχέσεις και να γινόμαστε «άχρηστοι» για αυτούς που μας περιβάλλουν ( άχρηστοι με την έννοια του μη χρήσιμοι, του αναξιοποίητοι).</em></span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><span style="color: #0b5394;"></span></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Σύμφωνα με μια κοινωνική έρευνα έχει αποδεικτεί πως είμαστε εκ φύσεως εξοπλισμένοι με το ένστικτο της επιλογής, αλλά αδυνατούμε να το χρησιμοποιήσουμε επηρεαζόμενοι από επιβεβλημένα πρότυπα lifestyle όπως οι τηλεοπτικές φιλίες που προβάλλονται μέσα από διάφορες σειρές. Προσπαθούμε να εξομοιωθούμε σ’ένα πρότυπο που καταρρίπτει καταρχήν την προσωπική έκφραση. Δίνουμε βάση και αναζητούμε να περιβαλλόμαστε από φαινομενικά όμορφους ανθρώπους, με επιτιδευμένη διάθεση τρέλλας, που συχνάζουν σε συγκεκριμένα μέρη, ντύνονται με συγκεκριμένο τρόπο και υιοθετούν συγκεκριμένα μοτίβα συμπεριφοράς. Ακόμα και οι ίδιοι υιοθετούμε personas γιατί μας βολεύει να φιλτράρουμε τον χαρακτήρα μας μέσα από συγκεκριμένες προσδοκίες. Όμως όλα αυτά οδηγούν μόνο σε μια κατάληξη: την έλλειψη προσωπικής έκφρασης. </em></span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><span style="color: #0b5394;"></span></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Δεν αφουγκραζόμαστε τις πραγματικές μας ανάγκες, ούτε προσπαθούμε να τις επικοινωνήσουμε και να ευαισθητοποιηθούμε στις ανάγκες των γύρω μας. Και αν δεν επικοινωνούμε πως μπορούμε να συνεννοηθούμε και να αλληλομεταδώσουμε θετική ενέργεια. Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε πραγματικά ποιοι είμαστε και ποιοι είναι οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν και να άρα να αξιολογήσουμε με ποιούς μπορούμε σταλήθεια να δημιουργήσουμε δεσμούς γιατί μοιραζόμαστε μια κοινή ανάγκη/ πραγματικότητα/ αλήθεια...και να αφήσουμε τους υπόλοιπους ελεύθερους να ανακαλύψουν την δική τους διάσταση. Και ακόμα πιο δύσκολα να ξεδιαλύνουμε από όλο αυτό το κοινωνικό σύνολο τους πιο κοντινούς μας φίλους, αυτούς που μπορεί να μας συντροφεύσουν μέχρι και διαβίου. Και τέλος τέλος να καταφέρουμε να επιλέξουμε τον άνθρωπο που θα μας συντροφεύσει για την υπόλοιπη μας ζωή (ει δυνατόν) και που προσωπικά πιστεύω πως είναι η πιο δύσκολη επιλογή που καλούμαστε να κάνουμε;</em></span><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><em><span style="color: #0b5394;"></span></em></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Μα το μέγιστο μάθημα που μας προσφέρει αυτή η επιλογή πιστεύω είναι να μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε πότε μια από όλες τις προαναφερόμενες σχέσεις έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της και πότε πρέπει να αφήσουμε τον άλλο άνθρωπο ελεύθερο να φύγει για να μπορεί να προσφέρει αλλού. « Με τα χέρια ανοικτά κυνηγάω διαρκώς την χαρά και όταν έρθει η στιγμή την αφήνω να φύγει κι αυτή για να μην βαρεθεί» ( Θηβαίος) </em></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-8635381810112419610?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-84356507732049678302009-10-12T08:58:00.000+03:002009-10-12T08:58:48.691+03:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/StLFgRGi9sI/AAAAAAAAAEk/lJTvnIT91xA/s1600-h/untitled.bmp" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img $r="true" border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/StLFgRGi9sI/AAAAAAAAAEk/lJTvnIT91xA/s320/untitled.bmp" /></a><br /></div><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Ένα βασανιστικό ερώτημα έχει τεθεί μέσα μου. Ένα ερώτημα που αδυνατώ έστω και να προσεγγίσω ή να κατανοήσω και σοκάρομαι από την ίδια την ανικανότητα μου. Η Μ. με ρώτησε τις προάλλες: «Τι είναι αγάπη;». Έμεινα να την κοιτάω μ’ ένα χαμόγελο Μόνα Λίζας στο πρόσωπο. Το μυαλό μου όμως παρέμεινε κενό. Καταλάβαινα τι με ρωτούσε και παρόλο που υπήρξα αρκετά τυχερή ώστε να νιώσω και να βιώσω αρκετές αποκυμάνσεις αυτής της λέξης/συναισθήματος, καμιά λέξη δεν ένιωθε ικανοποιητική για να περιγράψει.</em></span><br /><em><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana;"></span></em><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br />&nbsp;</span><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Πήγα να ψελλίσω κάποιες φράσεις του τύπου η επικοινωνία, η αποδοχή, η συντροφικότητα, αλλά το ένοιωθα πριν καν να μου το επιβεβαιώσει ότι αυτά ήταν συστατικά που μπορεί να υπάρχουν ή να μην υπάρχουν. Πόσες φορές δεν νοιώσαμε ότι αγαπάμε κάποιον χωρίς να μας έχει δώσει οτιδήποτε απ’ αυτά, ή συνεχίζουμε να αγαπάμε κάποιον παρόλο που είναι μακριά μας, ή αγαπάμε κάποιον άγνωστο χωρίς φανερή εξήγηση; Και αντίστοιχα πόσες φορές νοιώσαμε στιγμιαία μίσος για ανθρώπους με τους οποίους διασταυρωθήκαμε στο δρόμο, ή αποτύχαμε να επιστρέψουμε αγάπη σε κάποιον που έκανε την δική του αγάπη να νιώθει δεδομένη. Άρα παρόλο που ιδανικά η αγάπη θάπρεπε να ναι αλτρουιστική, ενστικτωδώς είναι πιο αυτόματη, επηρεαζόμενη πάντα από εγωιστικά κίνητρα. Αλλά όλοι είμαστε πιστεύω ικανοί να αισθανθούμε την αγνή αγάπη. Την αγάπη που νοιώθουμε για ένα παιδάκι, ή για ένα αδελφικό φίλο ή για ένα ειδυλλιακό τοπίο. </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: #0b5394;"></span></em></span><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Ο Paramahansa Yogananda λέει "To describe love is very difficult, for the same reason that words cannot fully describe the flavor of an orange. You have to taste the fruit to know its flavor. So with love." Οπότε η αγάπη είναι ένα εμπειρικό συναίσθημα. Άλλα και πάλι το υπέρτατο ερώτημα στην όλη υπόθεση είναι γιατί την χρειαζόμαστε τόσο πολύ στη ζωή μας; Ο Prateek Kumar Singh σημειώνει σχετικά ότι «Logic says everything in this world has a cause and an effect. True Love is the only feeling which is its own cause and its own effect. It is something illogical and yet above all logic. I Love her because I Love her, and I Love her so I Love her. »</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: #0b5394;"></span></em></span><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Γιατί λοιπόν χρειαζόμαστε τόσο πολύ την αγάπη στη ζωή μας; Τι είναι αυτό που μας προσφέρει η φράση «Σ’ αγαπώ» που είναι τόσο σημαντικό που αναλώνουμε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας γύρω του; Τι είναι στ’ αλήθεια αυτός ο θησαυρός;</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: #0b5394;"></span></em></span><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Μόνο για ένα πράγμα μπορώ να είμαι σίγουρη σε σχέση με την αγάπη: «Love itself is a universal experience. Yet, every individual occurrence - while perhaps bound by a common thread - seems absolutely unique. Love is what love is! To everyone it expresses itself differently.»</em></span><br /><br /><em><span style="color: #0b5394;"></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-8435650773204967830?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-30978477263337283012009-10-05T18:33:00.000+03:002009-10-05T18:33:35.633+03:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SsoRjlafHcI/AAAAAAAAAEM/ADDjx4P5uIc/s1600-h/party_animals.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img $r="true" border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SsoRjlafHcI/AAAAAAAAAEM/ADDjx4P5uIc/s200/party_animals.jpg" /></a><br /></div><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Χθες βράδυ παρευρέθηκα σ'ένα ξέρφενο πάρτυ, σένα πάρτυ που&nbsp;μου&nbsp;με πλημύρισε θύμισες από πάρτυ στα οποία έχω ξαναβρεθεί και&nbsp;πραγματικά&nbsp;απόλαυσα&nbsp;αυτήν την εναλλακτική πρόταση "χορευτικής"&nbsp;παράστασης. Με έκανε να νίωσω καλά για τις χαζούλικες φάσεις&nbsp;στις οποίες έχω ενδώσει κατα διαστήματα, για τις γκάφες μου και τον υπερενθουσιασμό μου που μ'εχουν φέρει πολλές φορές σε άβολη θέση.</em></span><br /><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Τελικά κανείς δεν χρειάζεται να είναι τέλειος, γιατί είναι ακριβώς αυτή η ατέλεια μας που μας κάνει ενδιαφέροντας και μοναδικούς.&nbsp;</em></span><br /><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Lets party&nbsp;λοιπόν, ας τολμήσουμε να βγούμε έξω από το καβούκι μας&nbsp;και τις μικρές μας συνήθειες, ας τολμήσουμε να κάνουμε πράγματα που ίσως μας φοβίζουν... Τι σημασία έχει αν φανούμε λίγο τρελοί ή περιέργοι, σημασία έχει πως από την πιο μικρή εμπειρία έχουμε να αποκομίσουμε τόσα πολλά και μόνο αν την ζήσουμε στο μέγιστο βαθμό της θα κατορθώσουμε σταλήθεια να το καταφέρουμε αυτό.</em></span><br /><br /><span style="color: #0b5394; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Carpe diem, ναι αλλά από μια άλλη οπτική γωνία πλέον. Δεν περιμένω να συμβουν πράγματα, να περάσει το τρένο από δίπλα για να πηδήξω στο επόμενο βαγόνι, αλλά κανώ έγω τα πράγματα να μου συμβούν, γινομαί εγώ ο οδηγός του τρένου γιατί όλη η ενέργεια που χρειαζόμαστε βρίσκεται&nbsp;κάπου μέσα μας και το μόνο που χρείαζεται είναι να τη βρούμε και να την μοιραστούμε απλώχερα με τους γύρω μας!</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-3097847726333728301?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-44843118767042590232009-10-01T23:33:00.000+03:002009-10-01T23:33:42.025+03:00<div style="color: #0b5394; font-family: Verdana,sans-serif;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SsURN8sLbQI/AAAAAAAAAEE/IgczKxZmoqI/s1600-h/2289473-2-bubbles.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SsURN8sLbQI/AAAAAAAAAEE/IgczKxZmoqI/s320/2289473-2-bubbles.jpg" /></a><i><span style="font-size: small;"> Το 'χα σχεδόν ξεχάσει αυτό το αίσθημα/φάση μέχρι που με ξαναβρήκε και τώρα μου φαίνεται γνώριμό, οικείο. Εξακολουθώ να θέλω ριζικές αλλαγές στην ζωή μου, από τον καιρό που επέστρεψα εξακολουθώ να ψάχνω για φίλους, ενδιαφέροντα, ποιότητα ζωής, το αίσθημα όχι ότι ανήκω (αυτό μου συνέβη μόνο 2 φορές και γι' αυτό το θεωρώ σπάνιο) αλλά ότι χωρώ, ότι αυτή η χώρα έχει στ' αλήθεια θαύματα για μένα. Είμαι ήδη δε στο δεύτερο spring clean της ζωής μου και, πιστέψτε με, δεν έχει τόσο πολύ καιρό που επέστρεψα... Αυτό κανονικά θα έπρεπε να με είχε τρομοκρατήσει. Όμως ανταυτού είμαι ήρεμη ή μάλλον αρκετά ήρεμη (ήρεμη δεν θυμάμαι να' χω υπάρξει ποτέ). Υπάρχουν πράγματα που με ενοχλούν, υπάρχουν και πράγματα που με αγχώνουν αλλά για κάποιο λόγο δεν νιώθω ανήσυχη, δεν τρώγομαι με τα ρούχα μου και δεν τρελαίνομαι με το πότε θα κατακτήσω όλα αυτά για τα οποία αδημονώ ή απλά θέλω. </span></i><br /></div><div style="color: #0b5394; font-family: Verdana,sans-serif;"><i><span style="font-size: small;"><br /></span></i><br /></div><div style="color: #0b5394; font-family: Verdana,sans-serif;"><i><span style="font-size: small;">Νιώθω αυτάρκης, ικανοποιημένη. Δεν μ' ενοχλεί που μου ακυρώνουν πλέον σχέδια για εξόδους ή που περνάω τα πλείστα βράδια σπίτι βλέποντας σειρές. Είναι σαν να έχει ωριμάσει κάτι μέσα μου ή σαν να έχω βρει κάπου μια πηγή υπομονής και σαν να ξέρω ότι αυτά που θέλω και που επιδιώκω θα' ρθούν, σιγά σιγά αλλά θα' ρθούν. Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί να’ ναι και η ελπίδα... Δεν ξέρω. Δεν ξέρω καν αν έχω συμβιβαστεί ή αν έχω παραιτηθεί ή αν όντως όλη αυτή η φάση είναι αρνητική και όχι θετική. </span></i><br /></div><div style="color: #0b5394; font-family: Verdana,sans-serif;"><i><span style="font-size: small;"><br /></span></i><br /></div><div style="color: #0b5394; font-family: Verdana,sans-serif;"><i><span style="font-size: small;">Όμως, τουλάχιστον μες’ το μυαλό μου νιώθει θετική.</span></i><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-4484311876704259023?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-88500381485136035082009-09-30T08:27:00.000+03:002009-09-30T08:27:26.544+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SsLsCJwH7QI/AAAAAAAAADs/uKuhAjcZpU4/s1600-h/frame_engine.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" iq="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SsLsCJwH7QI/AAAAAAAAADs/uKuhAjcZpU4/s200/frame_engine.jpg" /></a><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><span style="color: #351c75; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Αν επιστρέφουμε συνεχώς στα ίδια θέλω, με μικρές παραλαγές αλλά στη βάση τους ίδια, μήπως αυτό σημαίνει πώς παραμένουμε στάσιμοι?</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-8850038148513603508?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-51880935941940829632009-09-24T09:06:00.000+03:002009-09-24T09:06:07.973+03:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SrsL4ja9ZhI/AAAAAAAAADk/-vkijOR4BxM/s1600-h/trafic.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" iq="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SrsL4ja9ZhI/AAAAAAAAADk/-vkijOR4BxM/s200/trafic.jpg" /></a><br /></div><br /><span style="color: #351c75; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Κάνω μια δημόσια έκληση σε όλους τους Κύπριους οδηγούς που ξεκινάνε καθημερινά να πάνε στην δουλεία τους,ΞΥΠΝΑΤΕ! Μα το Θεό καλοί μου άνθρωποι, πριν βγήτε στους δρόμους βεβαιωθήτε ότι έχει ανοίξει το μάτι, έχετε ξεπλήνει τις τσίπλες και είστε σε κατάσταση εγρήγορσης. Δεν κάνουμε δέκα ώρες να πάρουμε μια δεξιά στροφή μάνδαμ, γιατί περιμένουν κιάλλοι άμοιροι άνθρωποι αποπίσω. Και συ κύριος παρακολουθούμε και λίγο το φανάρι όχι μόνο το τι παίζει από γυναικείο πληθυσμό στα διπλανά αυτοκίνητα, το ξέρω ότι περνάτε μια κρίση, ότι δεν σας εκφράζει η γυναίκα σας, ότι η γκόμενα σας κάνει νερά αλλά τι φταίω και γω η κακόμοιρη που απλά θέλω να φτάσω στην δουλεία μου στην ώρα μου. <br /></em></span><br /><span style="color: #351c75; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Γιανα μην πάρω στο στόμα μου κάτι άλλες κομπλεξικές καταστάσεις που την βρίσκουν κυριολεκτικά με το να βλέπουν ουρές εκνευρισμένων οδηγών να τους βρίζουν γιατί αρνούνται να τρέξουν πάνω από 100 χιλιόμετρα στην ταχεία λωρίδα του αυτοκινητόδρομου!<br /></em></span><br /><span style="color: #351c75; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Έγω προτείνω να κάνουμε δύο ώρες άφιξης στον χώρο εργασίας για αυτούς που έχουν την θέληση και την ικανότητα οδηγητική και σωματικοπνευματική ικανότητα να φτάνουν στην δουλεία τους κοντά στις οκτώ και αυτούς που θα φτάνουν μετά! Εξορία στους αργοσχολούς και ανίκανους από τους δρόμους το πρωί!<br /></em></span><br /><span style="color: #351c75; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Υ.Σ.: Δεν επιθυμώ να προσβάλω κανένα με παραπάνω γραφόμενα απλά κάπου έπρεπε να πώ και γω τον πόνο μου, η Αλίκη! </em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-5188093594194082963?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-76042141351030890032009-09-21T11:23:00.000+03:002009-09-21T11:23:44.409+03:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/Src31NxzDUI/AAAAAAAAADc/0oGG0WwtBoc/s1600-h/donQ.gif" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" iq="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/Src31NxzDUI/AAAAAAAAADc/0oGG0WwtBoc/s200/donQ.gif" /></a><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: #351c75; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Την Παρασκευή το&nbsp;βράδυ καθώς επέστρεφα από την πραγματικά υπέροχη παράσταση του Δον Κιχώτη με τον Κιμούλη και τον Πιατά στο Παττίχειο Αμφιθέατρο σκεφτόμουνα πως ενώ υπάρχουν υπέροχα παιδικά παραμύθια τα παιδιά σ'αυτό το νησί μεγαλώνουν μόνο τις ιστορίες σαν της χιονάτης, της σταχτοπούτας, της μικρής γοργόνας κλπ που τώρα τελευταία προβαλλονται και στην τηλεόραση κάθε Κυριακή σαν Barbie personas. Κι όμως πιστεύω ότι υπάρχουν υπέροχες ιστορίες που θα μπορούσαν να διδάξουν πολύ περισσότερα πράγματα στα παιδιά, ειδικά άμα κάποιος έβρισκε λίγο καιρό από τον χρόνο του να τους τις διαβάσει. Εν παραδείγματι ο Δον Κιχώτης, ο Μικρός Πρίγκιπας, η Αλίκη στην Χώρα τω Θαυμάτων, ο Μοντε Κρίστο και τόσες άλλες ιστορίες που θα μπορούσαν να δώσουν πολύ περισσότερο υλικό στα παιδιά, θα τους δίδασκαν την σπουδαιότητα του να ονειρεύεσαι ακόμα και όταν οι άλλοι δεν μπορούν να καταλάβουν το μεγαλειώδες κόσμο της φαντασίας σου. Την αξία της επίγνωση. Την ευτυχία του να μάχεσαι για ένα ευγενή σκοπό.</em></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><em><span style="color: #351c75; font-family: Verdana;">Ίσως τότε η επόμενη γενιά να κατάφερνε να γίνει λίγο πιο καλύτερη από τη δική μας, λίγο πιο ανθρώπινη...</span></em><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-7604214135103089003?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-40181128082729930732009-09-19T13:02:00.000+03:002009-09-19T13:02:22.563+03:00<div style="text-align: justify;"><a href="http://www.paulabecker.com/blog/images/if_rain_72.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="96" src="http://www.paulabecker.com/blog/images/if_rain_72.jpg" width="61" /></a>Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα και παγωνιά<br /></div><div style="text-align: justify;">στα πόδια μας ζεστή μια θερμοφόρα<br /></div><div style="text-align: justify;">κόκκινη κουβέρτα και παλιά περιοδικά<br /></div><div style="text-align: justify;">και στο γραμμόφωνο ο δίσκος που μ'αρέσει<br /></div><div style="text-align: justify;">όλα έχουν τελειώσει και είναι αργά<br /></div><div style="text-align: justify;">στην πολυθρόνα και για τους δυο μας έχει θέση<br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; κλείσε τις κουρτίνες και πάρε με αγκαλιά!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;Εσείς πώς θα περάσετε τη δεύτερη βροχερή μέρα του Σεπτέμβρη; <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-4018112808272993073?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-154476414168411872009-09-15T10:29:00.000+03:002009-09-15T10:29:04.809+03:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/Sq9BuEdxYFI/AAAAAAAAADU/saOdd6kUGko/s1600-h/Alice_duchess.gif" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" mq="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/Sq9BuEdxYFI/AAAAAAAAADU/saOdd6kUGko/s320/Alice_duchess.gif" /></a></div><br /><span style="color: #351c75; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Όταν είχα συναντήσει την Βασίλισσα μεταξύ άλλων μου είχε πει:</em></span><br /><span style="color: #351c75; font-family: Verdana, sans-serif;"><em></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><span style="color: #351c75;"><em></em></span></span><br /><span style="color: #351c75; font-family: Verdana, sans-serif;"><em><u>"Take care of the sense, and the sounds will take care of themselves."</u></em></span><br /><br /><em><span style="color: #351c75; font-family: Verdana;">Άμα όλοι οι άνθρωποί αποφάσιζαν να ακολουθήσουν αυτό το παράδειγμα ίσως αυτή η χώρα τών θαυμάτων να έβρισκε μια διέξοδο από την εικονική πραγματικότητα στην οποία ζούμε και να μοιάζε επιτέλους λίγο πιο αληθινή. Τι κι αν είμαστε ελλειπείς σαν όντα, πνιγμένοι στην ανασφάλεια&nbsp; και καταδικασμένοι στην τρισδιάστατη πραγματικότητα του μυαλού μας και στον προσωπικό μας μικρόκοσμο. Αν αγαπήσουμε τα λάθη μας, αν κατανοήσουμε τις αδυναμίες μας, αν κοιτάξουμε τον αλλό ειλικρινά μέσα στα μάτια γδυμένοι από&nbsp;το κοινωνικό μας Image&nbsp;τότε ίσως γίνουμε όλοι πραγματικά πιο όμορφοι.</span></em><br /><br /><em><span style="color: #351c75; font-family: Verdana;">Ίσως τόσο όμορφοι όσο μια ομάδα 6 ανθρώπων&nbsp;που τολμά να αντικρύσει τους σκληρούς θεατές&nbsp;των μόνο με την αλήθεια τους&nbsp; και το πάθος τους και να κερδίσει τις πλείστες εντυπώσεις. Ή ακόμα όσο μια παλιά παρέα που όσο και καιρό και να κάνεις να την δεις παραμένει το ίδιο αληθινή.&nbsp;</span></em><br /><br /><em><span style="color: #351c75; font-family: Verdana;">Οι Κυριακες μπορούν τελικά να είναι όμορφες&nbsp;&nbsp;</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-15447641416841187?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-5307151688654357582009-09-11T08:49:00.000+03:002009-09-11T08:49:10.634+03:00<div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SqnkO2gzwHI/AAAAAAAAADM/XC9UJxTGO6o/s1600-h/10424_161012887344_535582344_3423068_5533634_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" mq="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SqnkO2gzwHI/AAAAAAAAADM/XC9UJxTGO6o/s320/10424_161012887344_535582344_3423068_5533634_n.jpg" /></a>Its Friday! </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"></div>Ξεπερνώ το γεγονός ότι έχασα δύο υπέροχες παραστάσεις χορόύ μες την εβδομάδα γιατί δεν έβρισκα εισητήρια και προσβλέπω σ'ένα υπέροχο Παρασκευοσαββατοκυρίακο. <br /><br />Σαν εναλλακτική πρόταση προτείνω τη θεατρική παράσταση που ανεβάζει η θεατρική ομάδα του Δικηγορικού Συλλόγου Λευκωσίας επ' ονόματι " Obiter Dicta" ( οι γνωρίζοντες τον όρο ίσως το βρούν κάπως σαρκαστικά πετυχημένο τον όρο - για τους λοιπούς είναι μια καθιερωμένη συνήθεια του δικαστή, να&nbsp;σχολιαζεί παρεμφερεί θέματα με την υπόθεση που εξετάζει στην απόφασή του, παρόλο που&nbsp;αφορούν άμεσα&nbsp;το θέμα προς εκδίκαση.)<br /><br />Για τις εξελίξεις του πσκ συντονιστείται την δευτέρα.<br /><br />Καλό Παρασκευοσαββατοκυρίακο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-530715168865435758?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-75027881965492298852009-09-09T14:43:00.000+03:002009-09-09T14:43:12.841+03:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SqeUrEJjKCI/AAAAAAAAADE/9H1cOo9CRww/s1600-h/alice-wonerland.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" mq="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SqeUrEJjKCI/AAAAAAAAADE/9H1cOo9CRww/s200/alice-wonerland.jpg" /></a></div><br /><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Κανονικά έτσι όπως έχω καταντήσει αυτές τις μέρες να κοιμάμαι με το Time Out αγκαλιά, θα πρεπέ να είχα γεμίσει&nbsp; τουλάχιστο 2-3 σελίδες με τα πράγματα που ευελπιστώ να προλάβω&nbsp;να κάνω αυτό το μήνα και για το πόσο ενθουσιασμένη νιώθω μ'αυτό το νησάκι που σφήζει γι' ακόμα ένα μήνα με μουσική, θέατρα, παραστάσεις χορού, εναλλακτικό κινηματογράφο και δεν ξέρω και γω τι άλλο. Όμως υπάρχει κάτι που με ενθουσιάζει περισσότερο από αυτά: είναι ο ερχομός της κολλητής μου, της παιδικής μου φιλενάδας στο νησί για επίσκεψη.</em></span><br /><br /><span style="color: #20124d; font-family: Verdana;"><em>Η Ε. είναι μια αδελφή ψυχή γιαμένα. Ένας από τους λίγους ανθρώπους με τους οποίους επικοινωνώ ακόμα και μέσω της σιωπής.&nbsp;Παρόλο που μας χωρίζουν&nbsp;πολλά χιλιόμετρα πλέον, η σύνδεση παραμένει ( ας είν καλά και η τεχνολογία που βοηθά),&nbsp;και δεν είναι πάντα ότι μιλάμε για τα προβλήματα μας, δεν χρειάζεται. Απλά και μόνο το άκουσμα της φωνής της μου ανεβάζει την διάθεση. Μου θυμίζει ότι υπάρχουν διασκορπισμένοι σ'αυτό τον κόσμο ορισμένοι άνθρωποι, με τους οποίους η άμεση επαφή δεν είναι αναγκαία. Όσο μακριά και&nbsp;αν είμαστε, επικοινωνούμε, συνδεόμαστε, είμαστε φίλοι.</em></span><br /><br /><span style="color: #20124d; font-family: Verdana;"><em>Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που νίωθω απλά&nbsp;τυχερός άνθρωπος.</em></span><br /><br /><span style="color: #20124d; font-family: Verdana;"><em>Υ.Σ.: Συνάντησα τυχαία τον Χ. στην πόλη. Ένιωσα 18 ξανά και ήταν&nbsp;πολύ όμορφο συνάισθημα.&nbsp;</em></span><br /><br /><span style="font-family: Verdana;"><em><span style="color: #20124d;">Υ.Σ.: Κάποιος της προάλλες με αποκάλεσε "φιλόμουση" ( το χω παρακάνει με το Time&nbsp;Out, το ξέρω) μα ήταν το πιο όμορφο κομπλιμέντο που&nbsp;άκουσα εδώ και καιρό.</span></em> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-7502788196549229885?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-50897256677865493922009-09-06T16:10:00.000+03:002009-09-06T16:10:00.695+03:00<div style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SqO0NCRfVNI/AAAAAAAAAC8/V4Wa6fUirG0/s1600-h/img-thing.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SqO0NCRfVNI/AAAAAAAAAC8/V4Wa6fUirG0/s200/img-thing.jpg" /></a><span style="font-size: small;"><i>"Happiness is a natural high, and it’s healthy and wonderful for both body and soul. But, like any intoxicant, be it alcohol or drugs, it comes to an end as the body builds up tolerance. Or as circumstances change in the rough-and-tumble of reality. Happiness then becomes an addiction. And we become happiness junkies in search of the next fix, destined to suffer, to seek out a dealer who can keep us high, often trapped in a constant state of unhappiness while searching for the illusory Happy Ever After."</i></span></div><div style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: right;"></div><div style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: right;"><span style="font-size: small;"><i>Απόσπασμα από το blog <a href="http://www.synthetichappiness.com/">"Synthetic Hapiness"</a> <br /></i></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-5089725667786549392?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-6066538565759511132009-09-04T15:17:00.000+03:002009-09-04T15:17:24.385+03:00<span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Η πρώτη εβδομάδα του Σεμπτέμβρη κύλησε βασανιστικά αργά, επιστροφή στην πεζή πραγματικότητα, επιστροφή στην μιζέρια της κλεισούρας, στο καταθληπτικό φώς των φλορέντζων και στα εξαντλητικά ωραρία. Δεν είχα όρεξη για τίποτα αυτή την εβδομάδα, νοητά απόρριπτα κάθε δραστηριότητα που μπορούσα να σκεφτώ γιατι δεν μου φαινόταν αρκετα συναρπαστική ή ενδιαφέρον (μόνο Heroes παρακολουθούσα μεταμανίας). Στην πραγματικότητα όμως ήξερα πως το πρόβλημα ήταν αλλού, ήταν ο εαυτός μου που ξαφνικά δεν μου φαινόταν συναρπαστικός και ενδιαφέρον.</em></span> <span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: #20124d;"></span></em></span><br /><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Το μυαλό όμως, όπως πάντα σ’ αυτές τις φάσεις, δούλευε ασταμάτητα. Και χθες μεταξύ σοβαρού κι αστείου προέκυψε μια πολύ όμορφη συζήτηση στο γραφείο για το «τι είναι ευτυχία». Σαφέστατα είναι μια κατάσταση του μυαλού, κάτι που πρέπει να πηγάζει από μέσα σου, τουλάχιστον για να μπορεί ο καθένας να την αντιληθφεί. Όμως ποια είναι τα υλικά που μας προκαλούν αυτη την κατάσταση. </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: #20124d;"></span></em></span><br /><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Ο Φάμελος τραγουδάει πως «η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να’ ρθει» και η Αρβανιτάκη (η οποία εμφανίζεται απόψε στο Αμφιθέατρο Μακαρείου με Ασλανίδου) λέει ότι «εγώ το μέλλον νοσταλγώ». Άρα η ευτυχία έγγυται στην ελπίδα ότι θαρθουν καλύτερα πράγματα, πιο όμορφα, που να σε εκφράζουν και να σε γεμίζουν καλύτερα. Αλλά όπως η πείνα και ο ύπνος, έτσι και οι υπόλοιπες ανάγκες μας σαν άνθρωποι απαιτούν αμεσότερες λύσεις από αυτές. Απαίτούν χειροπιαστά πράγματα και πρακτικες απαντήσεις. Άρα όσο και να προσδοκούμε σ’ ένα καλύτερο μέλλον, το παρόν δεν παύει από το να μην μας καλύπτει.</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: #20124d;"></span></em></span><br /><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Άρα που άλλου μπορούμε να στραφούμε; Αν αφουγκραστούμε τους U2 θα μας έλεγαν πως “What you don’t have, you don’t need it now. What you don’t know you can feel it somehow”. Ή σε πιο ελληνικό στοίχο από Ονειράμα « Ότι δεν έχεις είναι αυτό που δεν χρειάζεσαι». Άρα με λίγα λόγια η αυτάρκια φέρνει την ευτυχία. Δεν μπορώ να διαφωνήσω μ’ αυτό όντως το να ικανοποιήσε με αυτά που έχεις μπορεί όντως να οδηγήσει στην ευτυχία, και προσωπικά πιστεύω ότι είναι ένα καλό μονοπάτι. Ούτως η άλλως η ευτυχία, όπως και όλα τα υπόλοιπα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι ανάγκη να ‘ναι περίπλοκη, αντίθετα επιβάλλεται σαν ανθρώπινη αναγκή να είναι χειποπιαστή, άμεση, πρακτική μα κυρίως ικανοποιητική. Και εδώ είναι που ξανακολλάω. </em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: #20124d;"></span></em></span><br /><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Τι γίνεται όταν δεν έχεις αυτά που χρειάζεσαι για να ικανοποιήσεις αυτή την ανάγκη σου; Στην τελική και το πιο απλό φαγητό χωρίς αλατοπίπερο, δεν έχει νοστιμάδα. Και εκέι νομίζω έγγυται το πρόβλημα: στην συνταγη. Στο να βρείς τα κατάλληλα υλικά που θα ευφραίνουν τον δικό σου ουρανίσκο, να φτιάχνουν την δική σου νοστιμάδα. Και όπως μου έγραψε κάποτε ένας παιδικός φίλος, ο Χ., « Πρέπει να ρισκάρεις! Το να ξέρεις σε κάνει Θεό (ύβρις άρα), το να ρισκάρεις άνθρωπό – άμα δεν κάνεις ούτε το ένα, ούτε τ’ άλλο σε κάνει υπάνθρωπό».</em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: #20124d;"></span></em></span><br /><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Και μετά από όλη αυτή την ανάλυση της ευτυχίας, κάπου ξαναβρίκα την δική μου χαμένη ελπίδα για να ξαναπροσπαθήσω. Ποιός ξέρει στην μαγειρική δεν τα πάω κι άσχημα, οπότε γιατί να μην τα καταφέρω καλύτερα και με τη συνταγή της προσωπικής ευτυχίας μου ( παρεπιμπτώντος το σκ θα ξαναδώ το «Pursuit of Happiness», ακόμα λίγη έμπνευση δεν βλάπτει). Άπλα θα συνεχίσω να δοκιμάζω μέχρι να βρω τα τέλεια υλικά!</em></span><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><em><span style="color: #20124d;"></span></em></span><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">&nbsp;</span><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;"><em>Και κάτι τελευταίο, σε αναφορά της προηγούμενης ανάρτησης, το τελευταίο υλικό της ευτυχίας (το μυστικό της γιαγιάς τύπου), είναι πώς δεν πρέπει ποτέ να αφήνεις την όποια καταστάση να καταντήσει βαρετή ή ανούσια. Να διατηρείς καταστάσεις ενώ αυτές καθ’ αυτές έχουν λήξει. Η ευτυχία είναι μια κατάσταση του μυαλού και ώς τέτοια πρέπει να διατηρεί το ενδιαφέρον μας. Άλλωστε ποιός δεν συμφωνεί πώς το ξαναζεσταμένο φαγητό πάντα χάνει από την γεύση του.</em></span><br /><br /><em><span style="color: #20124d;"></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-606653856575951113?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-37015285386483974942009-09-02T21:14:00.000+03:002009-09-02T21:14:28.006+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/Sp610PwIcdI/AAAAAAAAAC0/Qn_mazacG3o/s1600-h/van-renselar-abstract-art-abstract-art.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/Sp610PwIcdI/AAAAAAAAAC0/Qn_mazacG3o/s320/van-renselar-abstract-art-abstract-art.jpg" /></a></div><div style="background-color: #eeeeee; color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><span style="font-size: small;">Με τα χέρια ανοικτά κυνηγάω διαρκως την χαρά&nbsp;</span></div><div style="background-color: #eeeeee; color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><span style="font-size: small;">κι όταν έρθει στιγμή την αφήνω ναφύγει κι' αυτή&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;"><span style="background-color: #eeeeee; color: #20124d; font-size: small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">για να μην βαρεθεί</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-3701528538648397494?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-30991680055141537802009-08-31T10:04:00.001+03:002009-08-31T10:05:52.926+03:00<div style="text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/Spt12ZS3HpI/AAAAAAAAACs/en89Vs8d1q4/s1600-h/th15.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="127" src="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/Spt12ZS3HpI/AAAAAAAAACs/en89Vs8d1q4/s200/th15.jpg" width="200" /></a><span style="color: #351c75; font-size: small;"><i style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span lang="EL" style="font-size: 11pt;">Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού έληξε με τον πιο κατάλληλο τρόπο. Με </span></i><i style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: 11pt;">mojito</span></i><i style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span lang="EL" style="font-size: 11pt;"> την Παρασκευή το βράδυ στην όμορφη αυλή του </span></i><i style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: 11pt;">Hamam</span></i><i style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span lang="EL" style="font-size: 11pt;">, με απογευματινές μπύρες το Σάββατο στο Άμμος, όπου έλαβε μέρος η φιλανθρωπική εκδήλωση του «Κάνε Μια Ευχή» με τίτλο <a href="http://www.blogger.com/goog_1251701987597">«</a></span></i><a href="http://www.footprints.com.cy/" style="font-family: Verdana,sans-serif;"><i><span style="font-size: 11pt;">Footprints</span></i><i><span style="font-size: 11pt;"> </span></i><i><span style="font-size: 11pt;">on</span></i><i><span style="font-size: 11pt;"> </span></i><i><span style="font-size: 11pt;">the</span></i><i><span style="font-size: 11pt;"> </span></i><i><span style="font-size: 11pt;">sand</span></i></a><i style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span lang="EL" style="font-size: 11pt;">» και στη συνέχεια με νυκτερινή σαββατιάτικη έξοδο με καλούς φίλους στην πόλη.</span></i></span></div><div style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i><span lang="EL" style="font-size: 11pt;">Βέβαια δεν μπόρεσα να καταπολεμήσω μια μελαγχολική διάθεση για το τέλος ενός πολύ όμορφου καλοκαιριού. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι η Κύπρος με ξάφνιασε ευχάριστα φέτος. Η ενέργεια του νησιού έχει γίνει πολύ όμορφη, ο αέρας μυρίζει πλέον καινούργιος. Δειλά αλλά αποφασιστικά αποκτούμε ένα καινούργιο χαρακτήρα με πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως το 4^ο φεστιβάλ έθνικ και την αναβίωση των δήμων της Λευκωσίας τις εναλλακτικές παραστάσεις όπως το φεστιβάλ χορού που οργανώθηκε στην Λεμεσό και οι προβολές του φεστιβάλ πειραματικού κινηματογράφου με ονομασία </span></i><i><span style="font-size: 11pt;">"videodance</span></i><i><span lang="EL" style="font-size: 11pt;">"∙ τα φεστιβάλ </span></i><i><span style="font-size: 11pt;">jazz</span></i><i><span lang="EL" style="font-size: 11pt;">, </span></i><i><span style="font-size: 11pt;">rock</span></i><i><span style="font-size: 11pt;"> <span lang="EL">και </span></span></i><i><span style="font-size: 11pt;">reggae</span></i><i><span lang="EL" style="font-size: 11pt;"> στον Πωμό και τόσα άλλα. &nbsp;Ένιωσα πως γίνετε μια συνειδητή προσπάθεια για να αγκαλιάσουμε όλα τα γούστα και για να δημιουργηθούν προτάσεις για τον καθένα μας. Το κυριότερο όμως είναι ότι μέσα από το όλο αυτό εγχείρημα δημιουργούνται καλοί λόγοι να επισκεφτείς υπέροχες περιοχές της Κύπρου που μέχρι τώρα έμεναν ανεκμετάλλευτες.</span></i></span></div><div style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"></div><div style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><i><span lang="EL" style="font-size: 11pt;">Πραγματικά το ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα αυτό το καλοκαίρι!</span></i><i><span lang="EL">&nbsp; </span></i></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-3099168005514153780?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-41598421698764132232009-08-28T08:34:00.000+03:002009-08-28T08:34:48.753+03:00<span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;"></span> <span style="color: #351c75; font-family: Verdana, sans-serif;">Υπάρχει κάτι μαγικό στο να ανοίγεις το ραδιόφωνό σου το πρωί και να πέφτεις κατευθείαν σ’ένα τραγουδάκι από τα παλιά. </span><br /><span style="color: #351c75; font-family: Verdana, sans-serif;"></span><br /><br /><span style="color: #351c75; font-family: Verdana, sans-serif;">Είναι ένα αίσθημα οικειότητας, ένας άλλος παλιός γνώριμος που σε καλημερίζει με το πιο γλυκό τρόπο. Ένας παλιός φίλος που έχει τόσα πολλά να σου θυμίζει και καμιά φοράίσως να έχει και κάτι να σου πει για το μέλλον. Η σύνδεση σου μαζί του είναι άμεση και καθώς τελειώνει το τραγούδι αυτό σου αφήνει μια γλυκιά γεύση αισιοδοξίας ότι τα καλύτερα έρχονται.</span><br /><br /><span style="color: #351c75; font-family: Verdana, sans-serif;">«Εγώ το μέλλον νοσταλγώ.»</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-4159842169876413223?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-44460492515840634142009-08-27T22:48:00.001+03:002009-08-27T22:51:56.779+03:00<span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: small;"></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/Spbi5P9DJ_I/AAAAAAAAACM/eZCIy1FUskc/s1600-h/28.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/Spbi5P9DJ_I/AAAAAAAAACM/eZCIy1FUskc/s320/28.jpg" /></a></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: small;">"Δεν θέλω ο εαυτός μου να'ναι τόπος δικός μου&nbsp;</span><span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: small;"> <br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: small;">Ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν θα'ταν αγέννητη η γη"</span></div><div style="text-align: right;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="font-size: x-small;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">Πατρίδα, Αλκίνοος Ιωαννίδης</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-4446049251584063414?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-49139219153085575882009-08-26T15:12:00.000+03:002009-08-26T15:12:19.529+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;">Φλασιά:<br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;">Τις προάλλες διάβαζα για μια επιστημονική έρευνα για την επίδραση που έχουν οι φερεμόνες στον τρόπο που κοινωνικοποιούμαστε. Έλεγε πως οι άνθρωποι επιλέγουν συντρόφους που έχουν διαφορετική φυσική μυρωδιά από την δική τους, γιατί διαφορετική μυρωδιά ίσον διαφορετικό ανισοποιητικό σύστημα. Άρα ο συνδιασμός δύο διαφορετικών ανισοποιητικών συστημάτων ίσον ένας πιο δυνατός και ανθεκτικός οργανισμός. <br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;">Όμως πές μου τώρα εσύ πώς να καταφέρεις να κάνεις σωστή επιλογή με βάση το ένστικτό σου στην σημερινή κοινωνία. Αποτρίχωσεις, κομμωτήρια, υπερβολικά ξερακιανά πρώτυπα, must ρούχα, trendy τάσεις και δεν τελειώνει ποτέ! Πάμε κόντρα στην φύση μας, αδυνατούμε να συμβιβαστούμε με την προσωπική μας εικόνα λες κείναι κατάρα. Πώς περιμένουμε να μην έχουμε πρόβλημά επικοινωνίας όταν ζούμε σε μια καθαρά αντικοινωνική κοινωνία που πάει ενάντια σε κάθε ένστικτο μας!<br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;">Όλα είναι βασισμένα στο φαίνεσθαι και τιποτά στην ουσία, στην προσωπικότητα, στην διαφορετικότητα του καθενός. Οτιδήποτε έξω από τις στενά προκαθορισμένες αποδεκτές συμπεριφορές απλά απορρίπτεται. Και γω που νόμιζα ότι μέσα από την διαφορετικότητα του καθενός είναι που γενιούνται οι πιο ενδιαφέρουσες φάσεις, καταστάσεις, παρέες και γιατί όχι ιδεές.<br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;">Έχω βαρεθεί να κυκλοφορώ στη πολή και να βλέπω παρέες που δεν μιλούν μεταξύ τους. Μόνο κάθονταί (ή χειρότερα στέκονται), μένα ποτό στο χέρι και κοιτάναι τα ταβάνια, πάιζοντας τους αδιάφορους. Και γω που νόμιζα ότι το ρέμβασμα του ταβανιού ήταν μια προσωπική υπόθεση που την κάνεις στο άσυλό του σπιτιού σου. <br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;">Από πότε σταματήσαμε να επικοινωνούμε, από πότε σταματήσαμε να διψάμαι για αμπελοφιλοσοφίες, για συζητήσεις που ξεκινούν από το τίποτα αλλά σου προσφέρουν την ευχαρίστηση να απολάυσεις την προσπάθεια των γύρω σου να εκφράσουν τις ιδέες τους. Από πότε έπαψε να μετρά η αλήθεια σου, η πραγματικότητα σου, η διαφορετικότητα σου, το ποιός τελοσπάντων είσαι και καταντήσαμε να διαλέγουμε τον περίγυρώ μας με βάση μόνο την εξωτερική του εμφάνιση.<br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;">Γιατί ο κόσμος δεν επικοινωνεί πια?</span></div><br /></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-4913921915308557588?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-54376901143782053462009-08-25T14:28:00.000+03:002009-08-25T14:28:37.082+03:00<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SpPKweHXa_I/AAAAAAAAACE/0IKiDki3mz0/s1600-h/alicefallingx.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" lk="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_48DP-O_clgM/SpPKweHXa_I/AAAAAAAAACE/0IKiDki3mz0/s320/alicefallingx.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;">Ένα αίσθημα θυμάμαι πιο έντονα από τα παιδικά μου χρόνια και είναι ένα αίσθημα που ακόμα με συνοδεύει. Το αίσθημά του να μπορείς να ρεμβάζεις, ν’αφήνεις το μυαλό σου ελεύθερο να πλανάται πάνω από το χώρο και τις διαστάσεις και αφουγκράζεται τις ιδέες και τις αισθήσεις που πηγάζουν απτη νωχελική αυτή κατάσταση.<br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;">Αυτό το blog θαναι ακριβώς μια συλλογή αυτών των σκόρπιων σκέψεων, ένας χώρος όπου θα μπορώ να αποθηκεύω τις μικρες ασήμαντες ή και σημαντικές παρατηρήσεις μου ως μια άλλη Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων, καθώς ανακαλύπτω τα θαύματα (καλά ή κακά) της καθημερινότητας. </span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;">Και ποιός ξέρει ίσως αποδεικτεί ότι αυτά τα γραφόμενα δεν απασχολούν μόνο εμένα αλλα ενδεχομένως να ενδιαφέρουν και άλλους bloggers που να θέλουν να μοιραστούν τις γνώμες, τις απόψεις ή τις δικές τους ιδέες.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><span style="color: #20124d;"></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><span style="color: #20124d;"></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /><span style="color: #20124d;"></span></span></div><div style="text-align: right;"><span style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif;">Αλίκη </span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-5437690114378205346?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2330956784697835358.post-65130523977451831942009-08-24T23:49:00.001+03:002009-08-25T08:26:18.664+03:00<div style="text-align: justify;">Όταν ξυπνάω πάλι κάπου, ύστερα από βαθύ ύπνο αναρωτιέμαι πάλι κάμποση ώρα που είμαι, ενώ πίσω από το τούτο το ερώτημα, χαράζει ένα άλλο πιο βαθύ και θεμελιώδες, κυριολεκτικά αβυσσαλέο, το ερώτημα «ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ»- καθώς και η πρώτη αίσθηση που με πλημμυρίζει όταν ξυπνάω δεν είναι προβληματική, έτσι ή αλλιώς η ταυτότητα εκείνου που ονομάζω «εγώ», αλλά το απλό γεγονός ότι ΥΠΑΡΧΩ, η τυφλή μέθεξη στη ζωή, τη ανώνυμη ζωή που ήταν πριν από μένα, που είναι πάντα γεμάτη γεγονότα, έστω κι αν αυτά έχουν συμβεί χωρίς εμένα και δεν μπορώ να τα θυμηθώ, αλλά στο οποίο συμμετέχω, θέλω-δε θέλω και ‘γω με τη μικρή μου ύπαρξη, με το σώμα μου που ανοίκει στα άλλα σώματα του κόσμου, με την ανάσα μου που δένει αυτό το σώμα με τα στοιχεία και τους ρυθμούς της φύσης, ακόμα και με τον ύπνο μου που αφήνει λίγο λίγο αυτήν την ύπαρξη να χωνευτεί μες τον μεγάλο κόσμο…</div><br /><br /><div style="text-align: right;">Γιάννης Κιουρτσάκης, Σαν Μυθιστόρημα</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2330956784697835358-6513052397745183194?l=alicesworldofwonders.blogspot.com' alt='' /></div>Alice Worldhttp://www.blogger.com/profile/14325638227455441421noreply@blogger.com0